✍ ✍ ✍
Meyra
Geçirdiğim her güzel zamanın da bir sonu olduğunu bu bir hafta içinde unutmuştum. Ama bana öyle güzel hatırlattılar ki insana keşke dayak yeseydim dedirtiyordu. Biliyorum anlamıyorsunuz neden böyle dediğimi o zaman şöyle açıklayayım.
Şu anda karşımda polisler vardı ve bende onlara ifade veriyordum. Vereceğim ifade bazılarının suçsuz olmasını sağlayacaktı. Bundaki en büyük hayal kırıklığını da Mehmet Akif yaşayacaktı. Ama yapmak zorundayım.
Ne Mehmet Akif’i dinleyebilirim ne de o Doktor Hanımı ben, üstüme düşen görevi yapmak zorundayım. Ne kadar acı olsa da ne kadar bu durum beni yaralasa da bildiğim şeyi yapmak durumundayım.
Oda da sadece polisler ve Doktor Hanım vardı. Onlara bir şeyi acı çektiğimi belli etmemek için başımı kaldırıp kendimi sıkmaya başladım. Evet, yapabil
