Kagat
1640 Words
CHAPTER 20
TINAY POV
Gagi talaga.
Zombie na nga si Manyacle, mas clingy pa kaysa noong buhay pa siya.
Panay dikit.
Panay lapit.
Panay… singhot.
Oo, singhot.
Nasa likod ko siya habang nagtatago kami sa isang abandoned laundry shop, at ramdam ko ‘yung malamig niyang hininga sa leeg ko.
“Babe…” bulong ko.
“Stop mo nga ‘yan.”
“Graaaah…” sagot niya na sa lengguwahe naming dalawa, ibig sabihin: Hindi ko mapigilan.
Nakakakiliti.
At nakakakaba.
At nakakainis.
Pero… nakakakilig din.
“Manyacle, para kang pusa na nakakita ng catnip,” bulong ko.
“Hindi ka ba mapakali?”
“Graaaah,” sabay dikit ulit ng ilong niya sa leeg ko.
Napapikit ako.
Hindi dahil takot.
Kundi dahil may weird na kiliti na dumadaan sa batok ko pababa sa gulugod ko.
“Hoy!” sabi ko.
“Zombie ka na! May boundaries pa rin tayo!”
“Graaaah…”
Pero hindi pa rin siya lumalayo.
Sa labas ng laundry shop, rinig pa rin ang kaguluhan mga zombie hunter na nag-uusap, mga zombie na nag-uungol, at si Becky na… well, si Becky.
“HOY!” sigaw niya mula sa labas.
“May nakita ba kayong zombie na may abs? Para lang malaman ko kung may chance pa akong magmahal!”
“BECKY, TAHIMIK!” sigaw ko pabalik.
Si Manyacle, biglang nag-tilt ng ulo, parang nagseselos.
“Graaaah?”
“Hoy ha, huwag kang magselos,” sabi ko.
“Hindi ko type ang abs kung walang utak.”
Umungol siya na parang proud.
“Yan, ganyan. Stay proud.”
Bigla siyang umupo sa sahig, parang pagod na pagod.
Zombie man siya, ramdam ko na napapagod pa rin siya sa stress.
Lumapit ako at umupo sa tabi niya.
“Babe…” sabi ko.
“Okay ka lang ba?”
Tumango siya ng bahagya.
“Graaaah…”
Hinawakan ko ang kamay niya.
Malamig.
Pero pamilyar.
“Kahit anong mangyari… ikaw pa rin ‘to,” bulong ko.
Bigla siyang ngumiti.
Zombie smile.
Pero alam kong totoo.
Sa sobrang dikit niya kanina, parang gusto kong tumawa at umiyak sabay.
“Alam mo ba,” sabi ko,
“noong una kitang nakilala… akala ko ikaw na ang pinaka-weird na tao sa mundo.”
“Graaaah?”
“Ngayon… ikaw pa rin. Pero mas mahal kita.”
Biglang may malakas na kalabog sa pinto ng laundry shop.
“ANDIYAN SILA!” sigaw ng isang zombie hunter.
“SHET!” sigaw ko.
Si Manyacle, agad tumayo sa harap ko na parang shield.
“Graaaaah!”
“Babe, huwag!”
“Hindi ka nila pwedeng saktan!”
Pero tinulak niya ako paatras, tinatago sa likod niya.
“Graaaah…”
Ibig sabihin: Ikaw muna.
At doon ko na-realize…
kahit zombie siya, mas protective pa rin siya kaysa sa kahit sinong tao.
Biglang bumukas ang bintana.
“PSST!” bulong ni Becky.
“May escape route dito!”
“BECKY!” sigaw ko.
“Ang ingay mo!”
“SYEMPRE! KAILANGAN MA-DRAMATIC!”
Tumalon siya papasok sa bintana.
“Okay, plan: lalabas tayo dito, tatakbo sa likod, tapos… bahala na!”
“YAN BA TALAGA ANG PLAN?” tanong ko.
“Oo!”
“WALA KANG BACKUP PLAN?”
“Meron panic!”
Si Manyacle, umungol na parang sumasang-ayon.
“HUWAG KAYO MAG-AGREE!” sigaw ko.
Biglang bumukas ang pinto ng laundry shop.
Pumasok ang dalawang zombie hunter.
“Target sighted!”
“Babe!” sigaw ko.
Si Manyacle, walang takot na humarap.
“Graaaaah!”
Pero bago pa sila makalapit, biglang hinagisan sila ni Becky ng detergent bottle.
“TAKE THIS! LAVENDER SCENT!”
“AY!”
“Masakit sa mata!”
Tumakbo kami palabas ng bintana.
Habang tumatakbo kami sa likod na eskinita, ramdam ko ulit ang dikit ni Manyacle sa akin.
“Babe…” sabi ko.
“Hindi ka ba mapapagod sa paghabol sa akin?”
“Graaaah.”
“Anong graaaah?”
“Graaaah.”
Meaning: Kahit saan ka tumakbo, susundan kita.
Napahinto ako sandali.
“Hayop ka talaga,” bulong ko.
“Zombie ka na nga… romantic ka pa rin.”
Becky, sa harap namin, biglang lumingon.
“HOY! WAG KAYONG MAG-SLOW MO! MAY HAHABOL!”
“BECKY, HINDI ITO SLOW MO, KILIG ‘TO!”
“WALA AKONG PAKE, TUMAKBO KAYO!”
Tumakbo kami ulit.
At sa gitna ng takbuhan, ramdam ko ang kamay ni Manyacle na mahigpit na nakahawak sa akin.
Hindi ako natatakot.
Hindi kahit konti.
Kasi sa kabila ng gulo, ng zombies, ng mga zombie hunter, at ng chaos…
may isang katotohanan:
Zombie man siya…
mahal niya ako.
At ako?
Mahal ko rin siya.
Kahit pa minsan inaamoy niya ang leeg ko na parang nawawalang aso na nakakita ng paborito niyang tao.
Gagi.
Literal na gagi.
Nasa likod ko si Manyacle habang nagtatago kami sa madilim na eskinita sa likod ng abandoned laundry shop. Hinihingal ako sa kakapiga ng dibdib ko sa kaba at kakatawa sa kalokohan ni Becky na nasa unahan namin.
Tapos biglang narinig ko ang sniff sniff niya.
“Babe…” sabi ko, medyo nanginginig.
“Bakit mo inaamoy ang leeg ko parang ulam?”
“Graaaah…” sagot niya, tapos mas lumapit pa.
Ramdam ko ang ilong niya sa batok ko.
Nakikiliti.
Nakakakaba.
At nakakainis.
“Manyacle, huwag ganyan,” bulong ko.
“Zombie ka na, may personal space pa rin tayo ha.”
Pero bigla siyang tumigil.
At doon ko naramdaman ang bibig niya na papalapit sa leeg ko.
Hindi halik.
Hindi yakap.
Kagat.
“B-Babe?” sabi ko, nanlalamig ang batok ko.
At sa isang iglap biglang naurong ang bibig niya.
Parang may pumigil sa kanya.
“Graaaah—!” ungol niya, napaatras na parang nasaktan.
“Manyacle?” mabilis kong hinarap siya.
Nanginginig siya.
Literal na nanginginig.
“Babe…?” tawag ko.
Si Becky, na kanina pa nasa unahan, biglang lumingon.
“Ano”
Tapos nakita niya ang posisyon namin.
Ako, nakaharap kay Manyacle.
Si Manyacle, mukhang gulat at parang pinipigilan ang sarili.
“AY PUTA!” sigaw ni Becky.
“NAKAGAT BA?! NAKAGAT NA BA?!”
“Hindi!” sigaw ko.
“Hindi niya ako kinagat!”
“AY SALAMAT KAY LORD!” sigaw ni Becky, napaupo sa sahig.
“Akala ko tapos na ang best friend ko! Hindi pa ako ready maging emotional!”
Huminga ako nang malalim at hinawakan ang balikat ni Manyacle.
“Babe… ano ‘yun?”
Tumingin siya sa akin.
Sa mata niya, hindi gutom.
Hindi halimaw.
Kundi takot.
“Graaaah…”
Mahina.
Parang nahihiya.
“Hindi mo ako gustong kagatin?” tanong ko.
Umiling siya agad.
“Graaaah.”
“So bakit…?”
Tinapik niya ang sarili niyang ulo, tapos ang dibdib.
Parang sinasabi: may pumapasok… pero hindi ko gusto.
“Okay,” bulong ko.
“So may zombie instincts ka… pero mas malakas pa rin ang ikaw.”
Biglang lumapit si Becky.
“WAIT WAIT WAIT,” sabi niya.
“Gusto kong malinaw ha. Hindi ka kinagat, Tinay?”
“Oo!”
“So buhay ka pa?”
“Oo!”
“So wala ka pang rabies?”
“BECKY!”
“Okay good. Kasi kung naging zombie ka rin, kailangan ko nang maghanap ng bagong kaibigan.”
Sinamaan ko siya ng tingin.
“Sorry, survival mode.”
Si Manyacle, biglang napaupo sa sahig.
Mukha siyang pagod na pagod.
Lumapit ako at umupo sa harap niya.
“Babe… tingnan mo ako.”
Dahan-dahan niyang inangat ang tingin.
“Kahit anong mangyari… hindi ka halimaw,” sabi ko.
“Hindi kita iiwan kahit pa kumakalam ang zombie stomach mo.”
“Graaaah…”
Parang sorry.
Ngumiti ako.
“Hindi ako takot sa’yo,” sabi ko.
“Mas takot pa ako kay Becky kapag walang kape.”
“HOY!” sigaw ni Becky.
“TRUE ‘YAN!”
Biglang may sigawan sa dulo ng eskinita.
“Dito sila dumaan!”
“Search the area!”
“SHET,” bulong ni Becky.
“Zombie hunters!”
“Babe,” sabi ko kay Manyacle,
“kaya mo pa ba?”
Tumayo siya.
Kahit nanginginig pa, tumayo siya sa tabi ko.
“Graaaah.”
“Okay,” sabi ko.
“Tayo na.”
Tumakbo kami ulit, this time mas mabilis.
Si Becky, nauuna, sumisigaw ng kung ano-ano.
“HOY! KUNG MAY MAKAKAHULI SA AKIN, MAGPA-SELFIE MUNA TAYO!”
“BECKY, TUMAHIMIK KA!” sigaw ko.
“DI KO KAYA! KAPAG TAHIMIK AKO, MAMAMATAY AKO!”
Habang tumatakbo kami, hinawakan ko ang kamay ni Manyacle.
“Babe… salamat ha,” sabi ko.
“Graaaah?”
“Sa hindi pagkagat sa akin.”
Umungol siya na parang nahihiya.
“Ang sweet no’n,” sabat ni Becky.
“Zombie ka na, may self-control ka pa. Samantalang ako… wala.”
Napatawa ako kahit may habol sa likod namin.
Sa isang sulok, biglang may lumabas na tatlong zombie hunter.
“Stop!”
“NOPE!” sigaw ni Becky.
“BYE!”
Tumalon siya sa ibabaw ng isang trash can.
Si Manyacle, biglang humarang sa harap ko ulit.
“Babe, huwag!” sigaw ko.
Pero ginamit niya ang katawan niya para itulak palayo ang isang zombie hunter.
“GRAAAAH!”
“AY!” sigaw ng hunter.
“Ang lakas niya!”
“Syempre,” sigaw ni Becky.
“ROMANTIC ZOMBIE ‘YAN! MAY EMOTIONAL STRENGTH!”
Nasa gitna kami ng gulo, pero kahit ganoon…
nakatingin pa rin si Manyacle sa akin.
At doon ko na-realize…
Kahit may instincts siyang kumagat…
pinipili niya pa ring huwag.
Pinipili niya ako.
“Babe,” bulong ko habang magkahawak kami ng kamay.
“Hindi kita iiwan.”
At sa kabila ng mga baril, sigawan, at zombies ang pinakamalakas na bagay sa mundo…
ay ang pagmamahal ng isang zombie na pinipiling huwag manakit.
At si Becky sa likod namin ay sumisigaw:
“HOY! KUNG MAMAMATAY TAYO DITO, SABIHIN N’YO SA INTERNET NA COOL AKO!”
“BECKY!”
- Writer
