ทางด้าน ภูบดี
“เราพูดเกินไปป่ะวะ ควรไปขอโทษมั้ย”
เขาพูดพร้อมกับเดินไปมา เขาทำเกินไปจริงๆ เล่นจนเธอโกรธ พอเห็นว่าอีกฝ่ายนิ่งเฉย เขาก็ยิ่งเล่นใหญ่
‘ควรจะไปขอโทษสินะ เล่นเยอะขนาดนี้ เราผิดเต็มๆ’
จากนั้นเขาจึงรวบรวมความกล้าเคาะประตูห้องด้วยความรู้สึกผิด
“ลูกขวัญ ฉันขอโทษๆ” ชายหนุ่มพูดขอโทษรัวๆ จนทำให้คนที่อยู่ข้างในเริ่มรำคาญ
“หยุดพูดและก็เงียบซะ ไปเตรียมตัวค่ะ เราจะไปกันแล้ว”
เธอตัดเรื่องส่วนตัวออกไปอย่างมืออาชีพ พร้อมทั้งเดินตัดหน้าเขาไปด้วยท่าทีเรียบเฉย สาวน้อยยังไม่หายโกรธ รวมทั้งยังไม่ค่อยอยากจะเสวนากันชายคนนี้เสียเท่าไหร่
“หายโกรธนะ”
ขณะที่เดินออกจากห้อง ภูบดีผู้ที่สำนึกผิดต่อสิ่งที่ทำ ยังคงอ้อนวอนให้อีกฝ่ายให้อภัย ราวกับว่าเขาเป็นเด็กน้อย ที่กำลังอ้อนขอของเล่นจากผู้ใหญ่
ขวัญฤดียังคงทำเป็นไม่สนใจ ก่อนจะเดินออกจากห้องไปก่อนเขา ภูบดีรู้สึกไม่สบายทุกครั้งเวลาโดนโกรธ เพราะถึง
