วันต่อมา
“โอ๊ย...หนักหัวจัง”
ร่างบางตื่นขึ้นเมื่อได้นอนอิ่ม พลันสมองก็หวนนึกถึงเรื่องเมื่อคืน ความทรงจำครั้งสุดท้ายก็คือ เธอนั่งดื่มเหล้าปั่นอยู่กับเจ๊มินนี่และภูบดี
‘ฉันเผลอทำอะไรน่าอายรึเปล่านะ”
ก๊อกๆ
เสียงเคาะประตูดังขึ้น ก่อนจะปรากฏร่างของภูบดี
“มอร์นิ่งจ๊ะติ่งพี่ภู ขอต้อนรับสู่บ้านแฟนคลับนะ”
“ฮะ อะไรนะ” เด็กสาวคิดว่าได้ยินอะไรผิดไป พอมองไปยังลังแม๊กกาซีก็พบว่ามันถูกรื้อ เพียงเท่านั้นเธอก็รู้ทันทีว่า...
“ไม่นะ คุณค้นมันเหรอ!”
เขาพยักหน้ารับ และ...
“กรี๊ด! ไม่นะ ไม่จริง”
ภูบดียิ้มร่าเมื่อเห็นว่าขวัญฤดีเริ่มจะสติแตกแล้ว
หญิงสาวดิ้นทุลนทุลายเหมือนคนบ้าอยู่บนเตียง ชายหนุ่มได้แต่อมยิ้มและส่ายหัวไปมา เหมือนกับว่านี่ก็คือตัวตนอย่างหนึ่งของเด็กสาว
“มามะ มาดิ้นในอ้อมกอดพี่มา” เขาแกล้งเธอต่อ
“ไม่ ออกไป ฮือๆ ไอ้ดาราบ้า ชอบยุ่งเรื่องคนอื่น”
“เรื่องคนอื่นอะไรกัน เรื่องของพี่ท
