ห้องแต่งตัว
“นี่เธอน่ะ สายตาแย่จนต้องใส่แว่นประจำเลยหรอ”
“ก็ไม่ได้แย่อะไรหรอกค่ะ มันก็ยังมองเห็นอยู่ แต่ฉันใส่จนชินแล้ว ก็เลยชอบใส่”
เขาถามระหว่างกำลังช่วยฉันเอาเสื้อผ้าใส่ไม้แขวน
“รู้ตัวหรือเปล่าว่าเธอสวยมากตอนถอดแว่น”
“รู้มาตั้งนานแล้วค่ะ ว่าตัวเองสวย”
“แล้วทำไมถึงต้องทำตัวเชยๆ เพื่อปกปิดมันด้วยหละ”
“ก็ไม่รู้ว่าจะดูดีไปทำไม อีกอย่างเสื้อผ้า เครื่องสำอางเดี๋ยวนี้มันแพง ฉันเก็บเงินไว้ซื้อหนังสือมาอ่านเล่นไม่ดีกว่าหรอ”
“เนิร์ดจริงๆ แต่ฉันไม่ชอบเลยพวกที่ปกปิดจุดขายของตัวเอง ไว้ถึงวันเงินออกฉันจะพาเธอไปแต่งตัว เป็นผู้จัดการฉันต้องสวยนะ จะให้พวกแฟนคลับหรือสื่อมาครหาไม่ได้ เสียชื่อฉันหมด”
ฉันไม่สนใจคำพูดเขาหรอกค่ะ ฉันยังไม่รู้ว่าจะมีจุดขายไปเพื่ออะไร งานของฉันคือทำให้เขาดูดี ไม่ได้ทำให้ตัวเองดูดีสักหน่อย
“เสร็จแล้วค่ะ ฉันไปก่อนนะ”
“นี่ฉันยังพูดไม่จบเลย เธอมีสิทธิ์อะไรมาเดินหนี เ
