Babam, Ömer’in özrünü duyunca,
"Hadi geç otur oğlum. Kızım Sen de sofrayı kur, yiyelim."
Babamın söylediklerini yaptık. Ömer kanepeye otururken, annemle ben de mutfağa girmiştik. Yemeklerimizi ısıtıp, sofrayı hazırlamış, kurmuştuk. Herkes yerlerine oturmuş, beraber yiyorduk. Ömer’in yüzü gülüyordu. İzin vermiştim o mutlu olsun istedim ama, işi tehlikeliyken nasıl olacak bilmiyordum. Yüzü gülsün, yanağındaki çukura, beni gömsünler istiyordum. Öyle yakışıyordu gülmek, sadece benimleyken gülüyordu. O anlarda da, gece karanlık olduğundan göremiyordum. Yemek yendi çay içildi. Herkes dünden yorgundu. Odalarına dağılırken, Ömer de alt kata inmişti.
Ben üzerimi degiştirdim, lambayı kapatıp, yatağıma girmiştim. Ömer gelmemişti. Bende beklememeye karar verip, uykuya dalmıştım. Uykumdan, vücudum
