Ahmet abi,
"O zaman git ve evlen! Kardeşime bir şey olmasın!" dediğinde yüzüne baktım. Öfkeyle burnundan solurken söylemişti.
Dokunsalar ağlayacak haldeydim. Evet, Feride'ye bir şey olacak korkusunu yaşıyordum. Benim, ruhumda, kalbimde çok acıyordu. Benim yüzümden, onu bir daha görememe korkusu, canımı yakıyor, nefesimi
kesiyordu. Sessiz kalmıştım. Feride'yi bırakamam. Ömür boyu namusu ile aşalanmasını kaldıramam, o kadar şerefsiz olamazdım.
Fikret babam kendine geliyordu. Bizi görünce anlamış ve boğazındaki düğümü yutkunmuştu. Kendine gelince, yerden kaldırdık. İlerideki koltuğuna yardım ederek, götürmüştük.
Ahmet abi,
"Baba Feride'yi kaçırmış babası, köye gidip diğer kızla evlenirse, bırakacakmış Feride'yi."
" Anladım oğlum."
Fikret babam, düşünüyordu.
Ahmet abim, "Baba sus
