Hatice'nin evinden, evime gitmek için çıktığımda, köşede abimin arabasını görünce şaşırmıştım. Gitmemiş, beni beklemişti. Merak içinde yarım saat bile, ne kadar uzun gelmiştir. Arabaya yaklaştım, arka koltuğa oturdum.
"Abi neden gitmediniz? "
"Gidemedim, Hatice öyle bakarken, kötü birşey var değil mi?"
Üzgündü, sesi titrek ,gözleri doluydu. Abimi hiç böyle görmemiştim. Aşk çok farklı bir şey, insanı ne hallere sokuyordu.
"Eve kadar sabredebilir misin? " elimi omzuna dokundurdum.
"Tamam, " Abim arabayı çalıştırdı. İki sokak ötede evimiz, hemen gelmiştik. Arabadan hepimiz hızla evimizi bulmuştuk. Herkes, merak içinde koltuklara yerleşmişti. Ömer bile, merakla dinliyordu. Biz gerçekten büyük bir aile olmaya başlamıştık. Abim ile Songül, Ömer ile ben, abim ile Hatice. Olacaktık inancım
