Araba yangınından sonra, adamlarımla ormandan ayrılmıştık. O kızın ölmesini ve oğlumun hayatından, tamamen çıkmasını istiyordum. Gerekirse ,mecbur kalırsam, oğlumun ölmesi bile umurumda değildi.
Benim haysiyetim, onurum, gururum daha önemliydi. Evlât bir tohumuma bakar, başka oğlumda varken acımam! Ömer benim sözümü dinlemeyen, asi, düşmanımı güldüren, hayırsız bir evlattı. Her şeye rağmen, o kızdan vazgeçmedi. Ölümü göze alarak direnmesi, benim gibi inatçı olması, beni sinir ediyordu. Onları öyle, ateşin içinde bırakıp ormandan ayrıldık. Önce otele, sonra Trabzon yoluna koyulduk. İnşallah ölmüştür o kız diye, söylenerek, yol boyu öfkemden kendimi yiyordum.
Trabzona ulaştığımızda, sabah 9 du. Herkes işiyle uğraşırken bende odama geçtim. Cennet odada yoktu. Hizmetlilerden duyup, hızla ya
