Azize Hanım Ağa odadan çıktıktan sonra Aylin hızla Gece’nin yanına oturdu. Babaannesinin sözleriyle tekrar gözleri dolmuş olan Gece’ye sımsıkı sarıldı. “Gece, o kadını umursama,” dedi yumuşak bir sesle. “O her zaman böyleydi. İnsanları ezerek güçlü kalmaya çalışır. Ama sen ona boyun eğmeyeceksin, tamam mı?”
Gece, Aylin’in bu sözleri karşısında güç bulmaya çalıştı. Sessizce başını salladı ama içinde hâlâ bir kırgınlık vardı. “Bu kadar baskı... Beni bu eve ait hissettirmiyor, Aylin,” dedi, sesi titrek ve kısık.
Aylin, hafifçe geriye çekilerek Gece’nin yüzüne baktı. “Eğer seni bu evde güçlü hissettirecek bir şey varsa, o da senin kendini göstermendir,” dedi. Gözleri kararlılıkla parlıyordu. “Abime, babaanneme ve diğerlerine, burada sadece bir töre gelini olmadığını göstermelisin. Bu evi sen
