Köy meydanı baştan sona ışıklarla süslenmiş, büyük masalar misafirler için özenle hazırlanmıştı. Davullar, zurnalar çalmaya başladığında Aylin’in kalbi göğsüne sığmaz hâle gelmişti. Etrafındaki telaşa rağmen gözleri sürekli Cihan’ı arıyordu. Cihan ise misafirleri selamladıktan sonra uzaktan ona bakıyordu. Gözlerinde hem heyecan hem de tarifsiz bir mutluluk vardı.
Gece, Aylin’in yanına gelip onu neşeyle süzdü. “Hazır mısın küçük gelin?” diye sordu. Aylin derin bir nefes aldı ve ablasına gülümsedi. “Bunca zaman bekledim, artık hazırım.”
Gece onun ellerini tuttu. “Çok mutlusun, değil mi?”
Aylin başını salladı. “Hem de nasıl… Cihan’ı gerçekten seviyorum, Gece. Ve artık kimse bizim önümüzde durmuyor.”
Azize Hanım, torununun yanına gelip başını okşadı. “Benim güzel torunum, en nihayetinde mu
