Cemre
Tam bir gün boyunca oğlumun hayali odamı sardı. Nereye baksam onun korku dolu yüzünü gördüm, gözlerimi kapatsam ağlama sesini duydum.
Oğluma bir şey yaparsa önce Poyraz’ı sonra kendimi öldürürüm. İçimde büyüttüğüm acı ve öfke birbirine girmişti.
Oğlumun akıbeti hala belirsizdi, ama ben artık ne olacağını tahmin bile edemiyordum. Poyraz dengesizdi. Oğluma bir şey yapmaz, diyemiyordum.
Sabaha kadar yatağımda dönüp durdum, karanlık düşüncelerin ruhuma hüküm sürdüğü bir geceydi. Penceremden gökyüzüne baktım, yıldızlar birer ışık noktası gibi parlıyordu. Gözlerimi kapatarak gökyüzüne sessizce bir dilekte bulundum.
"İyi misin bebeğim? Çok ağlama, korkma yakında kavuşacağız" diye fısıldadım. Göz pınarlarım kurusa da bir damla yaş daha can buldu yanağımda.
Dört duvar arasında umuts
