“คุณทรอย ใจเย็นๆ ก่อนนะครับ!”
ติวรีบถลาเข้ามาห้ามด้วยใบหน้าซีดเผือด เขาไม่เคยเห็นลูกค้าระดับวีไอพีคนนี้สติขาดผลิ่งขนาดนี้มาก่อน
“พี่ทรอย!”
ด้าที่เพิ่งวิ่งตามมาถึงกับตาค้าง สองเท้าชะงักกึกอยู่กับที่ หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นชัดๆ ว่าผู้ชายที่กำลังโอบรัดเพื่อนรักของเธอไว้ ด้วยท่าทางคุกคามคือพี่ทรอย
“เวรแล้วไง...”
ด้าพึมพำเสียงสั่น พลางมองซ้ายมองขวาอย่างลนลาน
“น่าจะเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อย ยังไงคุณทรอยใจเย็นก่อนนะครับ เดี๋ยวผมจัดการโต๊ะนี้เอง”
ติวพยายามไกล่เกลี่ยพัลวัน เพราะกลัวเรื่องจะบานปลายไปถึงขั้นมีปากเสียงกับลูกค้าโต๊ะอื่น
“มานี่!”
ทรอยไม่ได้สนใจคำพูดของติวแม้แต่น้อย นัยน์ตาคมวาวโรจน์จดจ้องเพียงใบหน้าแดงก่ำของพิมดาว เขาใช้แขนแกร่งโอบรัดเอวบางกระชากให้เดินตามเขาไปอย่างรุนแรง
“โอ้ย! พี่ทรอย... ปล่อยนะคะ!”
พิมดาวร้องประท้วง มือบางพยายามจะแกะพันธนาการที่แน่นหน
