ทรอยจ้องมองร่างที่สั่นเทาของพิมดาวด้วยสายตาที่ไร้ซึ่งความปรานี ความทรงจำในวันที่เธอเดินจากไป พร้อมกับทิ้งความเจ็บปวดไว้ให้เขา มันย้อนกลับมาตอกย้ำจนความโกรธแค้นพุ่งขึ้นถึงขีดสุด เขาไม่อยากทะนุถนอม ไม่ต้องการความอ่อนโยน สิ่งเดียวที่เขาต้องการในตอนนี้คือ การฝังรอยแค้นลงบนร่างกายของเธอ
เขามือหนายึดสะโพกมนไว้แน่นจนนิ้วแทบจมลงไปในเนื้อนุ่ม ก่อนจะตัดสินใจ กระแทกกระทั้นท่อนเอ็นที่แข็งขืน เข้าสู่ความคับแน่นของเธออย่างรุนแรงในรวดเดียว
พรึด!!
กึก!!
"ซี๊ด~ อ่าส์~~ แน่นฉิบ"
“กรี๊ดดดดด! ฮึก... เจ็บ! พิมเจ็บ!”
พิมดาวกรีดร้องออกมาสุดเสียง ร่างบางสะดุ้งเฮือกและเกร็งกระตุกจนแผ่นหลังแอ่นไม่ติดที่นอน ความเจ็บปวดรุนแรงจากการถูกรุกราน โดยไม่ทันตั้งตัวทำให้สติที่พร่าเลือนของเธอกลับคืนมาวูบหนึ่ง น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้ม ขณะที่ร่างกายกำลังถูกฉีกกระชากด้วยความดิบเถื่อน
“เจ็บสิดี! จำเอาไว้พิมดาวว่านี่คือความเจ
