“ได้ค่ะ... ถ้าคุณต้องการแบบนั้น”
เสียงของเธอเบาหวิว พิมดาวเอื้อมมือที่สั่นเทาไปรับแก้วเหล้ามาไว้ในมือ เธอหลับตาลงช้าๆ พยายามสะกดกั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา ก่อนจะยกแก้วขึ้นจิบในตอนแรก
“อึก... แค่ก!”
รสชาติบาดคอและกลิ่นฉุนกึก ของแอลกอฮอล์เข้มข้นทำให้เธอสำลักจนตัวโยน ความร้อนผ่าวแล่นปราดจากลำคอลงสู่ทรวงอกเหมือนถูกไฟลวก ทรอยยังคงยืนกอดอกมองภาพนั้นด้วยสีหน้านิ่ง มุมปากหยักยกขึ้นคล้ายสะใจที่เห็นเธอทุกข์ทรมาน
“หมดแก้วสิ... อย่ามาทำสำออยเสียเวลาฉัน”
"แต่ว่าหนูไม่ไหวจริงๆนะคะ"
"เลิกเล่นละครได้แล้ว"
พิมดาวกัดฟันกรอด เธอไม่ยอมให้เขาดูถูกไปมากกว่านี้ ร่างบางตัดสินใจกลั้นใจยกแก้วขึ้นรวดเดียวจนหมด กลิ่นฉุนและรสขมขื่นบาดลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจ เธอวางแก้วเปล่าลงบนโต๊ะเสียงดัง ก่อนจะปาดหยาดเหล้าที่เลอะริมฝีปากออกอย่างลวกๆ
ใบหน้าสวยเริ่มขึ้นสีระเรื่อ เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่วิ่งเข้าสู่กระแสเลือดอย่างรวดเร็
