ความแค้นที่สุมอยู่ในอกของทรอยดูเหมือนจะไม่มีวันมอดดับลงง่ายๆ แม้พิมดาวจะอ่อนระทวยและแทบไร้สติ แต่สัมผัสที่เย้ายวน และความคับแน่นที่เขารู้ดีว่ามันเป็นของเขาเพียงคนเดียว กลับยิ่งกระตุ้นให้ซาตานในตัวเขาทำงานหนักกว่าเดิม
ทรอยไม่ยอมถอยห่างจากร่างที่บอบช้ำ เขาเอื้อมมือแกร่งไปคว้าเรียวขาสวยของพิมดาวอีกครั้ง แล้วกระชากเธอให้ขยับมาจนชิดขอบเตียงอย่างแรง
“พี่ทรอย... ฮึก... พอแล้ว... พิมไม่ไหวแล้วจริงๆ”
เสียงอ้อนวอนของพิมดาวแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ เธอลืมตาไม่ขึ้นด้วยซ้ำ แต่ร่างกายกลับสั่นสะท้าน เมื่อสัมผัสได้ถึงเจตนาที่ยังไม่จบสิ้นของเขา
“เธอยังมีหน้าที่ต้องชดใช้ให้ฉันอีกเยอะพิมดาว”
ทรอยคำรามสั่งพร้อมกับพลิกกายบางของเธอให้นอนตะแคง หันหลังให้เขา แล้วเขาก็ใช้ขาแกร่งแทรกกลางระหว่างขาของเธอเพื่อบังคับให้เปิดทาง ก่อนจะจับสะโพกมนไว้มั่น แล้วสอดแทรกท่อนเอ็นร้อนระอุ เข้าไปในร่างกายของเธออีกครั้งจากทางด
