เช้าวันรุ่งขึ้น
"แบบนี้จะได้ไหมน้าาา ได้แหละมั้ง"
แสงแดดรำไรไม่ได้ช่วยให้ใจของพิมดาวดีขึ้นเลย เธอจำใจต้องสวมเสื้อนักศึกษาที่มีปกสูงกว่าปกติ และใช้คอนซีลเลอร์โบกทับรอยแดงที่ซอกคออย่างหนาแน่น เพื่อปกปิดร่องรอยแห่งความอัปยศเมื่อคืน
พิมดาวเดินลงมาหน้าคอนโดด้วยท่าทางอิดโรย ร่างกายยังคงมีความรู้สึกเจ็บ และร้าวรานที่หน้าท้องทุกครั้งที่ก้าวเดิน เธอเห็นรถสปอร์ตคันเดิมจอดเด่นสะดุดตาอยู่ และทันทีที่เธอเดินไปถึง ประตูรถก็ถูกปลดล็อกโดยอัตโนมัติ ราวกับเขากำลังจับตามองเธออยู่ทุกฝีก้าว
ปัง!
เธอเปิดประตูเข้าไปนั่งข้างคนขับ พร้อมกับปิดกระแทกอย่างไม่พอใจนัก ใบหน้าหวานบึ้งตึงและเบือนหนีไปทางหน้าต่าง ไม่ยอมสบตาเจ้าของรถที่นั่งหน้านิ่งอยู่หลังพวงมาลัย
"ตรงเวลาดีนี่..."
ทรอยเอ่ยเสียงเรียบ สายตาคมกริบกวาดมองร่างบางตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาของเขาดูพึงพอใจที่เห็นเธอสวมชุดนักศึกษาเรียบร้อย และไม่ได้หนีไปทำงาน
