"ได้ครับคุณทรอย ยังไงผมต้องขอโทษด้วยนะครับ"
สายตาคมกริบของทรอยเบนกลับไปยังกระจกใสเบื้องหน้าอีกครั้ง เขายืนนิ่งทอดมองลงไปยังฟลอร์ชั้นล่าง ที่มีแสงสีสาดส่องสลับไปมา ท่ามกลางผู้คนนับร้อยที่กำลังโยกย้ายตามจังหวะเพลง เขากลับมองเห็นเพียงร่างบางที่คุ้นตาได้อย่างแม่นยำ
พิมดาวเธอเดินโซซัดโซเซออกจากโซนวีไอพีด้วยท่าทางหมดแรง มือหนึ่งเกาะกำแพงไว้แน่นราวกับโลกกำลังหมุนคว้าง จนกระทั่งด้า ที่ยืนรออยู่รีบปรี่เข้าไปรับร่างของเพื่อนรักเอาไว้ได้ทัน ก่อนที่เธอจะร่วงลงไปกองกับพื้น ทรอยมองเห็นภาพด้าประคองพิมดาวอย่างทุลักทุเล เห็นพิมดาวซบหน้าลงกับไหล่เพื่อนราวกับคนสิ้นหวัง
“หึ... สำออย”
เขาสบถออกมาแผ่วเบา แต่ดวงตาคู่นั้นกลับจับจ้องไม่วางตา มือหนาที่ถือแก้วเหล้าเผลอกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน
“คุณทรอยว่าอะไรนะครับ”
ติวที่ยังยืนอยู่ข้างหลังถามด้วยความงงงวย
“ไม่มีอะไร ออกไปได้แล้ว ผมอยากอยู่เงียบๆ”
ทรอยสั่งเ
