2 การจากลา
1156 Words
วันต่อมา
“พิมดาว”
เสียงของทินภัทรดังขึ้นจากด้านหลัง พิมดาวได้ยินชัดเจนเธอรีบหันกลับไปมองผู้เป็นพ่อทันที
“ค่ะพ่อ”
“ไปคุยกันที่ห้องทำงานของพ่อหน่อยสิ พ่อมีเรื่องต้องคุยกับลูก”
“ตอนนี้เลยเหรอคะ”
พิมดาวขมวดคิ้วเล็กน้อย หัวใจเริ่มเต้นแรงอย่างไร้เหตุผล สีหน้าของพ่อจริงจังกว่าปกติจนทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ ถ้าไม่ใช่เรื่องจำเป็นจริงๆ พ่อไม่เคยเรียกเธอเข้าไปคุยด้วยท่าทีแบบนี้เลย หรือว่าพ่อจะรู้เรื่องที่เธอมีอะไรกันกับพี่ทรอย อืม... ไม่หรอกคงไม่ใช่เรื่องนั้นมั้ง ถ้าเป็นเรื่องนั้นป่านนี้คงโดนดูดไปแล้วแหละ คงไม่เรียกไปคุยท่าทางนิ่งๆแบบนี้ อาจจะเป็นเรื่องงานหรือเรื่องอื่นก็ได้มั้ง ใจเย็นไว้พิมใจเย็นไว้ก่อน
เธอสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามกดความกังวลที่ค่อยๆก่อตัว ก่อนจะก้าวตามพ่อไปยังห้องทำงาน ทั้งที่ในใจยังไม่อาจสงบลงได้เลย
แกร็ก!!
ประตูห้องทำงานปิดลงอย่างแผ่วเบา พิมดาวหันกลับมามองผู้เป็นพ่อทันที
สายตาของทินภัทรเปลี่ยนไปจากเมื่อครู่ที่ยังดูปกติ ตอนนี้กลับนิ่งแข็งและจริงจังจนเธอใจคอไม่ดีเอาซะเลย
“คุณพ่อมีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ”
“คืองี้... พ่อจะให้ลูกย้ายไปเรียนต่อที่อังกฤษ”
คำพูดนั้นถูกเอ่ยออกมาเรียบๆ แต่หนักพอจะทำให้หัวใจเธอหล่นวูบ
“อะไรนะคะ”
เธอเผลอเสียงสูงขึ้นโดยไม่รู้ตัว ทั้งที่เธอได้ยินชัดเจนว่าพ่อจะให้เธอไปเรียนที่อังกฤษ แต่ด้วยความที่ไม่แน่ใจว่าใช่เรื่องจริงไหม เธอจึงเอ่ยถามซ้ำเพื่อความมั่นใจว่าตัวเองได้ยินไม่ผิด
"ลูกต้องไปเรียนที่อังกฤษ"
“ทำไมคะพ่อ ทำไมหนูต้องย้ายไปเรียนที่โน่นด้วย”
“พ่อมีเรื่องจำเป็น เราต้องย้ายไปอยู่ที่โน่นภายในวันนี้”
เขาจ้องหน้าลูกสาวนิ่ง
พิมดาวชะงักน้ำตาคลอ เธอไม่ได้อยากจากที่นี่ไปเพราะเธอเกิดที่นี่แลตรงที่นี่ และที่สำคัญคนรักของเธออยู่ที่นี่ ทรอยคือผู้ชายที่เธอรักมาก แล้วทั้งคู่ก็คบกันเข้าใจกันเป็นอย่างดี
"วะ... วันนี้เลยหรอคะพ่อ"
"ใช่"
เพิ่งบอกตอนนี้แล้วจะให้ย้ายวันนี้เลยงั้นเหรอ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ทำไมทุกอย่างถึงเร่งด่วนขนาดนี้
“ไม่นะคะพ่อ... แล้วหนูก็ไม่อยากย้าย แล้วหนูก็ไม่ย้ายด้วยค่ะ”
เธอส่ายหน้าแรงๆ ในขณะที่หัวใจของเธอเจ็บแปล๊บขึ้นมาที่กลางอก
“แต่ลูกต้องย้าย เพราะถ้าลูกอยู่ที่นี่ลูกจะไม่ปลอดภัย”
น้ำเสียงของทินภัทรนิ่ง และแน่นอนเขาไม่ยอมเปิดช่องให้เธอได้ต่อรองแม้แต่น้อย
“มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่คะ ทำไมเราต้องย้ายกระทันหันแบบนี้ด้วย”
เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย
“พ่อมีปัญหานิดหน่อย เราอยู่ที่นี่ต่อไม่ได้แล้ว ยังไงลูกก็ต้องย้ายเพราะพ่อไม่ได้ขอความคิดเห็น พ่อแค่บอกให้ลูกรับรู้ว่าเราจะไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วเท่านั้น”
“แต่ว่าหนู...”
พิมดาวยังพูดไม่ทันจบทินภัทรก็พูดแทรกขึ้นทันที เหมือนรู้ดีว่าเธอกำลังจะพูดอะไร
“ลูกจะอยู่ให้คุณยุทธชัย พ่อของนายทรอยมาฆ่าพ่อก่อนงั้นเหรอ”
คำพูดนั้นทำให้พิมดาวอึ้งไปในทันที หัวใจเจ็บแปล๊บขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเหตุผลคืออะไรทำไมถึงมีการฆ่ากันเกิดขึ้น แต่เมื่อได้ยินพ่อพูดแบบนั้น ความอยากรู้และความไม่เข้าใจก็ถาโถมเข้ามาในทันที
“แล้วมันเรื่องอะไรกันคะพ่อ ทำไมพ่อของพี่ทรอยต้องมาฆ่าพ่อด้วยคะ แล้วทำไมต้องเป็นพ่อของเขาด้วยคะ”
พิมดาวถามเสียงสั่นน้ำตาคลอเต็มดวงตา จนภาพตรงหน้าเบลอไปหมด เธอไม่เคยรู้เห็นกับเรื่องที่เกิดขึ้นด้วยซ้ำ แต่คนที่ต้องรับความเจ็บปวดกลับเป็นเธอ เธอเพิ่งจะได้พบความรักดีๆจากทรอย
แท้ๆ แต่ทำไมทุกอย่างถึงพังลงง่ายขนาดนี้
"มันเป็นเรื่องของผู้ใหญ่ เด็กไม่เกี่ยว!"
ทินภัทรตะคอกเสียงดังลั่น ไม่พอใจที่ลูกสาวไม่ยอมเชื่อฟังคำสั่ง แถมยังอยากรู้เรื่องของผู้ใหญ่อีกด้วย อันที่จริงเขาไม่พอใจตั้งแต่ลูกสาวหันไปคบกับลูกชายของคู่แข่งแล้ว หนักไปกว่านั้นคือในเวลานี้ กำลังมีเรื่องขัดแย้งการเกิดขึ้นอย่างหนัก เขาจึงต้องการพาภรรยาและลูกยายออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด แต่ก็เหมือนว่าลูกสาวจะไม่เข้าใจ แถมยังดื้อรั้นไม่ยอมฟังคำสั่งของเขาอีกด้วย
"พ่อคะ"
พิมดาวมองหน้าพ่อน้ำตารินไหลลงที่แก้มทั้งสองข้าง ตั้งแต่เกิดมานี่เป็นครั้งแรกเลยที่พ่อของเธอตะคอกใส่แบบนี้
"เอ่อพิมพ่อขอโทษลูก ช่วงนี้พ่อเครียดไปหน่อย"
“ถ้าพ่อบอกว่านั่นเป็นเรื่องของผู้ใหญ่ ทำไมเด็กอย่างหนูต้องเดือดร้อนด้วยล่ะคะ”
คำถามนั้นลอยค้างอยู่ในอากาศ ทินภัทรไม่ยอมตอบแล้วก็ยังเปลี่ยนเรื่องกะทันหันอีกด้วย
“พิมดาว หนูไม่ต้องถามอะไรพ่อมากได้ไหม ย้ายก็คือย้าย แล้วก็เลิกติดต่อไอ้ทรอยมันซะ ชาตินี้ลูกกับมันไม่มีวันคบกันได้หรอก”
น้ำเสียงของทินภัทรเย็นลงมาเล็กน้อย พูดจบเขาก็หันหลังเดินออกจากห้องไปทันที ทิ้งพิมดาวไว้กับความเงียบ และความไม่เข้าใจที่ถาโถมเข้ามา คำถามนับร้อยนับพันถาโถมลงมาในอกของเธอ แต่ก็ไร้คำตอบเพราะคนที่รู้ดีที่สุดก็คือพ่อของเธอ แต่เขากลับไม่ให้คำตอบอะไรกับเธอเลย ทั้งที่การตัดสินใจในครั้งนี้ก็เป็นอีกหนึ่งในชีวิตของเธอด้วย แต่เธอกลับไม่สามารถที่จะตัดสินใจเอง หรือว่าเลือกทางเดินของตัวเองได้เลย
หลังจากนั้นทุกอย่างก็เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว เธอต้องจากที่นี่ไป โดยไม่มีโอกาสได้ร่ำลาทรอยแม้แต่คำเดียว
ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน กำลังทำอะไร และรู้เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นแล้วหรือยัง ไม่มีทางไหนเลยที่เธอจะติดต่อเขาได้
หลังจากวันนั้น พ่อของเธอก็บังคับให้เธอเปลี่ยนโทรศัพท์เครื่องใหม่ รวมถึงเปลี่ยนเบอร์ทั้งหมด หยุดการติดต่อกับทรอยทุกช่องทาง เธอถูกตัดขาดจากทุกการติดต่อ ไม่มีช่องทางหาคนอื่น และไม่มีโอกาสส่งข่าวถึงเขาเลยสักครั้ง
และเธอก็ทำได้แค่เก็บทุกอย่างไว้ในใจ โดยไม่มีโอกาสอธิบายความจริงให้เขาฟังเลยสักคำ
- Writer
