เช้าวันต่อมา
แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านกระจกบานใสเข้ามาภายในห้องเพนต์เฮาส์สุดหรู เปลือกตาบางที่บวมช้ำค่อยๆ ขยับลืมขึ้น ฝฝพร้อมกับเสียงครางแผ่วเบาในลำคอ
“อื้อ...”
เพียงแค่เธอขยับตัวเพียงเล็กน้อย ความเจ็บปวดร้าวรานก็แล่นพล่านไปทั่วทั้งร่าง พิมดาวนิ่วหน้าด้วยความทรมาน ความรู้สึกปวดหนึบร้าวตั้งแต่ช่วงล่างที่บวมช้ำ จากการถูกรุกรานอย่างหนักหน่วง ไปจนถึงแผ่นหลังและสะโพกที่ถูกกดทับมาตลอดทั้งคืน
“โอ้ย...”
เธอพยายามจะยันตัวลุกขึ้น แต่ความเจ็บแปลบที่จุดกึ่งกลางกายสาว ทำให้เธอต้องล้มตัวลงนอนตามเดิม ร่องรอยจากบทเรียนที่แสนป่าเถื่อนยังคงทิ้งร่องรอยไว้ชัดเจน พิมดาวก้มลงมองตัวเองภายใต้ผ้าห่มผืนหนา ผิวขาวละเอียดของเธอตอนนี้เต็มไปด้วยรอยจ้ำสีกุหลาบเข้ม โดยเฉพาะบริเวณหน้าอกที่แดงช้ำจนน่ากลัว
และเมื่อเธอเบี่ยงตัวหันไปอีกด้าน หัวใจของเธอก็แทบจะหยุดเต้น เมื่อเธอพบว่าตัวเองยังคงติดอยู่ในอ้อมกอดแกร่งของเขา
