“ดูสิ... หายไปสองปี ฝีมือการชงเหล้าของเธอจะดีขึ้นบ้างไหม”
ทรอยหมุนตัวกลับมาพร้อมกับประโยคสุดท้าย ที่ทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่บาดลึก แสงไฟสลัวจากด้านนอกสะท้อนเข้าที่เสี้ยวหน้าคม
“ทะ... ทรอย”
พิมดาวหลุดเรียกชื่อเขาด้วยความตกใจสุดชีวิต ถาดในมือสั่นระริก เธอไม่เคยเตรียมใจมาเพื่อสิ่งนี้ การมาทำงานที่นี่ก็เพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่เท่านั้น แต่ทำไมเขาถึงอยู่ที่นี่ได้ หรือนี่เป็นโชคชะตา ไม่สิน่าจะเป็นเวรกรรมต่อกันซะมากกว่า
“หึ... ทรอยงั้นเหรอ”
เขายกยิ้มมุมปาก ท่าทางของเขาดูไม่ตกใจแม้แต่นิดเดียว นิ่งสนิทราวกับรับรู้อยู่แล้วว่าคนที่จะก้าวเข้ามาคือเธอ ความเยือกเย็นนั้นทำให้พิมดาวรู้สึกเย็นสันหลังวาบ เขารู้อยู่แล้วงั้นเหรอ
“เอ่อ... ทรอย เอ่อพี่...”
พิมดาวพึมพำด้วยความสับสน สมองของเธอขาวโพรนจนไม่ได้ยินเสียงดนตรีที่ดังกระหึ่มอยู่ด้านนอก ภาพตรงหน้ามันชัดเจนจนหัวใจบีบแน่น ความรู้สึกผิดตีรวนจนเธอ
