“ไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ”
ทรอยเหยียบเบรกจนหัวทิ่ม พิมดาวถลาไปข้างหน้าจนเกือบกระแทกคอนโซลรถ ดีที่คาดเข็มขัดนิรภัยไว้ เขาจอดรถนิ่งสนิทข้างทางที่ไร้ผู้คน ก่อนจะเอื้อมมือมาบีบปลายคางพิมดาวให้หันมาสบตา
“จำใส่หัวไว้นะพิมดาว สิทธิ์ของฉันมันมีอยู่ทั่วตัวเธอนั่นแหละ หรือต้องให้ฉันทบทวนความจำให้ไหม ว่าเมื่อคืนฉันใช้สิทธิ์นั้นไปกี่รอบ”
“พี่มันบ้าไปแล้ว! พี่เห็นพิมเป็นอะไร เป็นตุ๊กตาที่พี่จะลากไปไหนมาไหนก็ได้งั้นเหรอ สองปีที่ผ่านมาพิมไปเรียน พิมแค่ไปเริ่มชีวิตใหม่ พี่ควรจะปล่อยพิมไปได้แล้ว”
“เริ่มชีวิตใหม่ ด้วยการกลับมาอ่อยผู้ชายที่นี่งั้นเหรอ!”
ทรอยตะคอกใส่หน้าเธอด้วยความเดือดดาลที่พยายามเก็บกดมาตลอดวัน
“วันนี้ฉันเห็นเธอ... เอ่อ... ฉันเห็นเธอหัวเราะร่าร่าเริงกับเพื่อน ยิ้มหวานให้ไอ้หน้าอ่อนนั่น ท่าทางมีความสุขดีนี่พิมดาว ลืมเรื่องที่ตัวเองเคยทำไว้หมดแล้วหรือไง”
“พิมทำอะไร พิมไปทำอะไรให้พี่นักห
