“เขาแค่รุ่นพี่! พิมไม่ได้รู้จักเขาเป็นการส่วนตัวด้วยซ้ำ เขาแค่เข้ามาทักตามประสารุ่นพี่ทั่วไปแค่นั้น พี่หยุดบ้าสักทีได้ไหมพิมต้องไปทำงานนะพี่ทรอย!”
พิมดาวเค้นเสียงตะโกนใส่หน้าเขาทั้งน้ำตา ร่างกายสั่นเทาจากการถูกคุกคาม เธอพยายามรวบรวมแรงที่เหลือพ่นคำอธิบายออกไป เพื่อให้เขาหยุดการกระทำป่าเถื่อนนี้เสียที แต่คำว่าไปทำงานกลับเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟในใจของทรอย
“ทำงานงั้นเหรอ”
ทรอยชะงักไปครู่หนึ่ง ทว่ามือยังคงบีบเค้นสะโพกมนไว้แน่น เขาเงยหน้าขึ้นจากซอกคอขาวที่มีแต่รอยรักแสนน่ากลัว แววตาของเขาไม่ได้ลดความดุดันลงเลย
“งานที่ต้องไปยืนฉีกยิ้มให้ผู้ชายลวนลามด้วยสายตา งานที่ต้องยอมให้พวกหน้าม่อเข้าไปประชิดตัว เหมือนไอ้รุ่นพี่นั่นน่ะเหรอ!”
“มันคืองานของพิม! พิมต้องใช้เงินนะพี่ทรอย พี่ควรแยกแยะไม่ใช่อะไรก็คิดแต่เรื่องต่ำๆ”
“อยากได้เงินเท่าไหร่!”
ทรอยตะคอกสวนกลับทันควันจนพิมดาวสะดุ้ง
“บอกมาสิ
