"ได้หรอคะ"
"ได้สิครับ มาครับพี่จะเดินไปทางนั้นอยู่พอดี"
พิมดาวมองขวดน้ำในมือสลับกับมือที่ยื่นค้างไว้ของโจ ก่อนจะส่งขวดเปล่าให้เขา ด้วยท่าทางที่ดูระวังตัวแต่ยังคงรักษามารยาท
“ขอบคุณมากค่ะรุ่นพี่ ฝากด้วยนะคะ”
พิมดาวพูดพลางยิ้มแห้งๆ เธอรู้สึกได้ถึงสายตาของโจที่จ้องมองมาอย่างมีความหมาย แต่มันกลับทำให้เธอรู้สึกอึดอัดมากกว่าจะดีใจ เพราะในหัวของเธอยังคงมีภาพจำที่แสนโหดร้ายจากเมื่อคืนตามหลอนอยู่ตลอดเวลา
“ไม่ต้องเกรงใจครับ อะไรที่ทำให้พิมได้พี่เต็มใจ”
โจทิ้งท้ายด้วยคำพูดนุ่มนวลและรอยยิ้มที่คิดว่าเท่ที่สุด
ตาต้าที่ยืนอยู่ข้างๆ แอบสะกิดไหล่เพื่อนแล้วกระซิบขำๆ
“แห้วเลยนะมึง น้องเขาดูนิ่งว่ะ สงสัยงานนี้มึงต้องเหนื่อยหน่อยแล้วไอ้โจ”
“กูไม่รีบเว้ย ของสวยๆ งามๆ ต้องค่อยๆต้อนสิวะ”
โจตอบพลางหันกลับไปมองพิมดาวอีกครั้งด้วยสายตามาดมั่น
“มึงออกไปก่อน...”
โจเอ่ยเสียงเรียบพลางส่งซิกให้ตาต้าที่ยื
