ทรอยกำเม็ดกระดุมในมือแน่นจนสั่น แววตาที่เคยแข็งกร้าวฉายแววว้าวุ่นอย่างปิดไม่มิด เขาคว้าโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะหัวเตียงขึ้นมา แล้วต่อสายหาลูกน้องคนสนิททันที
“เจม... กูเอง”
น้ำเสียงเข้มเอ่ยขึ้นเรียบๆ
“ครับนาย มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ”
เสียงปลายสายตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว
“พิมดาวเพิ่งออกจากห้องกูไป มึงแอบตามเธอไปเงียบๆ อย่าให้เธอรู้ตัว ตามไปจนถึงที่พักของเธอ กูต้องรู้ว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหน และทำอะไรกับใคร”
“ได้ครับนาย ผมจะจัดการเดี๋ยวนี้ครับ”
ทรอยกดวางสายแล้วเหวี่ยงโทรศัพท์ลงบนที่นอนอย่างแรง เขาเดินไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ มองลงไปยังถนนเบื้องล่าง
“ทำไมต้องทำให้ฉันคลั่งขนาดนี้ด้วยพิมดาว”
เขาเกลียดที่ตัวเองยังเป็นห่วงเธอ เกลียดที่พอนึกถึงรอยช้ำสีแดงก่ำบนอกขาวๆ ของเธอที่เขาเป็นคนฝากไว้แล้วหัวใจมันดันกระตุกวูบ ทรอยดุนลิ้นกับกระพุ้งแก้ม พยายามสะกดอารมณ์พลุ่งพล่าน
เจมขับรถทิ้งระยะห่างอย่างแนบ
