กึก!
เสียงเปิดประตูห้องน้ำดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของฟอร์ม ที่เดินหน้านิ่วคิ้วขมวดออกมา โดยมีซันเดย์เพื่อนอีกคนในกลุ่มวิศวะเดินตามหลังมาติดๆ ทั้งสองคนชะงักกึกเมื่อเห็นภาพตรงหน้า
แทนที่จะเห็นไอ้เพื่อนขาโหดหน้าบึ้งตึงอย่างที่คิด พวกเขากลับเห็นทรอย ยืนพิงผนังจ้องหน้าจอมือถือที่ดับสนิทไปแล้ว พร้อมกับรอยยิ้มจางๆที่มุมปาก แววตาที่มักจะแข็งกร้าวตอนนี้กลับดูอ่อนลง อย่างที่เพื่อนสนิทอย่างพวกเขาไม่ค่อยได้เห็นนัก
ฟอร์มกับซันเดย์หันมาสบตากันโดยไม่ได้นัดหมาย ก่อนที่ฟอร์มจะแสร้งทำเป็นเอามือทาบอก แล้วพูดด้วยน้ำเสียงกระแนะกระแหน
“โอ้โห... ซันเดย์มึงดูสิครับ เมื่อกี้มันยังตะโกนด่ากูยังกับกูไปเผาบ้านมันมา พอออกมาแล้วดันมายืนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่คนเดียวเหมือนคนบ้า นี่กูตาฝาดหรือกูหลอนไปเองวะเพื่อน”
“นั่นดิวะไอ้ฟอร์ม...”
ซันเดย์รับช่วงต่อทันทีพลางหรี่ตาจับผิด
“ยิ้มแบบนี้ไม่ได้เห็นมานานแล้วนะเนี่ย มึงคุย
