"ไอ้รุ่นพี่หน้าไหนมันกล้าเข้าใกล้เธอ ฉันจะจัดการมันให้หมด"
ทรอยเดินดิ่งข้ามฝั่งจากตึกวิศวะ มุ่งตรงไปยังคณะบริหารด้วยท่าทางคุกรุ่น ร่างสูงใหญ่ในชุดช็อปสีเข้มแผ่รังสีอำมหิตจนนักศึกษาแถวนั้นต่างพากันแหวกทางให้ สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่โจ ซึ่งกำลังยืนยิ้มกริ่มมองส่งพิมดาวอยู่
เขาก้าวเข้าไปหยุดยืนประจันหน้ากับโจทันที ความสูงและมาดนิ่งขรึมของทรอยทำให้บรรยากาศรอบข้างกดดันจนน่าอึดอัด
“เลิกมองและยุ่งกับผู้หญิงคนเมื่อกี้ซะ”
ทรอยเอ่ยเสียงเรียบแต่เย็นเยียบจนคนฟังรู้สึกหนาวไปถึงกระดูก
โจชะงักไปเล็กน้อย เขามองเครื่องแบบวิศวะของคนตรงหน้าแล้วขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ ที่จู่ๆก็มีคนมาสั่ง
“หึ... นายเป็นใคร ฉันจะยุ่งกับน้องพิมดาวแล้วมันเกี่ยวอะไรกับนายด้วย”
"หึ!"
ทรอยเหยียดยิ้มที่ดูไม่เหมือนรอยยิ้ม แต่มันคือการข่มขู่ เขาขยับเข้าไปใกล้โจจนหน้าแทบชิด ก่อนจะกระซิบด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด
“กูไม่จำเป็นต้อง
