“ลงมา!”
ทรอยเดินมาเปิดประตูฝั่งคนนั่ง แล้วกระชากแขนพิมดาวให้ลุกขึ้นอย่างไม่ปรานี
“พิมเดินไม่ไหว... พี่ทรอย... พิมมึนหัว...”
เธอพึมพำเสียงสั่น พยายามจะยันตัวลุกขึ้นแต่ขาที่อ่อนแรงกลับพับลงไปทันที
“อย่ามาสำออย ตอนอ่อยไอ้พวกนั้นยังยืนได้หน้าตาเฉย ทีกับฉันล่ะทำเป็นไม่มีแรง”
ทรอยสบถอย่างหัวเสีย แต่สุดท้ายเขาก็รวบเอวบางขึ้นมาอุ้มในท่าเจ้าสาว ก่อนจะก้าวฉับๆตรงไปที่ลิฟต์ส่วนตัว
"อึก!"
พิมดาวเผลอซุกหน้าลงกับแผงอกแกร่งอย่างหาที่พึ่ง กลิ่นน้ำหอมผสมกับกลิ่นกายที่เธอเคยหลงใหลทำให้เธอยิ่งสับสน น้ำตาไหลรินออกมาเงียบๆ เมื่อรู้ว่าอ้อมกอดนี้ไม่ใช่ที่ปลอดภัยสำหรับเธออีกต่อไป
ติ๊ง!
เสียงลิฟต์เปิดออกที่ชั้นบนสุดซึ่งเป็นห้องเพนต์เฮาส์ส่วนตัว ทรอยเดินเข้าไปในห้องที่มืดสนิท มีเพียงแสงไฟจากตึกสูงด้านนอกที่ลอดผ่านกระจกบานใหญ่เข้ามา เขาเหวี่ยงร่างของพิมดาวลงบนเตียงกว้างกลางห้องอย่างแรงจนเธอจุก
“ฮึก... พี
