“โทรให้เซอร์วิสมาส่งหรอ”
“อืม...” เขาตอบพร้อมกับกดรีโมทเปลี่ยนช่องไปเรื่อยๆ
“แกกินแล้วหรอ...”
“กินแล้ว ใครจะไปทนหิวรอเธอล่ะ”
“...” เธอตั้งหน้าตั้งตากินได้ไม่กี่คำก็วางชามลงข้างๆ หัวเตียง จากนั้นก็กินน้ำแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มแล้วเอนตัวลงนอนทันที
“อิ่มแล้วหรอ แล้วนั่นอะไร...ทำไมไม่กินยา...”
“ไม่เอาอ่าไม่ชอบ นอนและฝันดี” เธอพูดแล้วหลับตาลง ไม่สนใจปลาบปลื้มที่นั่งมองเธอแล้วขมวดคิ้วมุ่น
“ไม่ได้บอกให้ชอบ บอกให้กิน”
หมับ! พรึ่บ!
แล้วปลาบปลื้มก็ดึงแขนเธอให้ลุกขึ้นนั่ง จากนั้นก็จัดการแกะยาลดไข้ใส่มือให้เธอ สายตาจับจ้องมองเธอเชิงกดดัน
“ปลื้ม...ไม่กินได้ไหม...มันขม...”
“ขมก็ต้องกิน จะได้หาย...ทีเหล้าขมเหมือนกันทำไมกินได้”
“หูยปลื้ม...มันเหมือนกันที่ไหนล่ะ”
“กินเข้าไป อย่าให้ต้องป้อน”
“ชิ...” สุดท้ายเธอก็จำยอมเอาเข้าปาก แล้วรีบคว้าแก้วน้ำมายกดื่มจนหมดแก้ว ใบหน้าสวยเหยเกเล็กน้อยเพราะเนื่อ
