Elif Yılmaz
Savaş’ın bakışları… son zamanlarda her an üzerimdeydi. Ama öyle sıradan bir bakış değil bu. İçinde sahiplenme var. İçinde özlem var. Tutku var. Ve ben... artık dayanamıyorum.
Onunla aynı evde olmak, sabah aynı kahvaltı masasında oturmak, gece aynı çatı altında uyumak… bunların hepsi zamanla beni dönüştürdü. Kalbim çoktan affetti. Aklım hâlâ temkinliydi belki ama bedenim… bedenim çoktan teslim olmuştu.
Az önce mutfağa girdim. Onun arkasından sessizce yaklaşırken kalbim göğsüme sığmıyordu. O sandviçin son ısırığını tutan elleri, bana baktığında öylece havada kalmıştı. Benim gecelikle mutfağa girmemi beklememişti. Ama ben… ben her şeyi biliyordum. Onun bu halini, bu bocalamasını görmek istiyordum. Belki biraz da hak ediyordu, çünkü beni kaç kez süründürmüştü zamanında.
Ama bu
