“ถ้ายังไงก็ขอฝากลูกสาวของเราสองคนด้วยนะคะ แกอาจจะดื้อไปสักนิดหัวรั้นไปสักหน่อย แต่ก็เป็นคนขยันค่ะ แต่ถ้าทำอะไรที่ไม่เข้าท่าก็ปราม ๆ ได้เลยนะคะ ไม่ต้องเกรงใจ” หยาดพิรุณรู้สึกไม่ดีเท่าไหร่ ที่พ่อแม่ของเธอพูดอะไรทำนองนั้นออกมา แต่เธอก็ไม่รู้จะไปอธิบายอะไรต่อมิอะไรให้ท่านเข้าใจได้ยังไง จำต้องทนได้แต่นิ่ง
“ไม่หรอกครับ หยาดก็ดูเป็นคนตั้งใจทำงาน ผมว่าเธอดูเป็นคนเก่งนะครับ เหมาะที่จะเป็นแม่ของลูก” คำพูดของเควิ่นทำทุกคนบนโต๊ะอาหารถึงกับชะงักงัน
“ผมหมายถึงแม่ของหลานชายของคุณพ่อคุณแม่น่ะครับ” เควิ่นเลยตามน้ำ เพราะเลี้ยวกลับลำไม่ทันจริง ๆ แม้เขาจะคิดว่าเธอเหมาะที่จะเป็นแม่ของลูกจริง ๆ แต่ก็คงไม่ใช่แม่ของลูกเขาอยู่ดี เพราะเธอไม่ใช่ภรรยาของเขา แม้จะเคยได้ชื่อว่าเคยเป็นมาก่อน
“ขอโทษนะพ่อหนุ่ม ว่าจะถามนานแล้วว่าคิ้วกับแขนไปโดนอะไรมารึ เห็นเป็นรอยแดงเป็นจ้ำ ๆ ทุกคนจ้องไปที่พลาสเตอร์ปิดแผลบริเวณหางคิ้วขอ
