“อ๋อ...เด็กเปร...เอ่อ! เด็กลูกครึ่งที่หน้าตาหล่อๆ น่ารักๆ นั่นใช่มั้ย” อังศุมาลินเกือบหลุดคำว่าเด็กเปรตออกมาเสียแล้ว แต่ดีที่เธองับริมฝีปากสีแปร๋นเอาไว้ได้ทัน
“คุณอังเห็นแกเหรอคะ” หยาดพิรุณเอ่ยถามอย่างมีความหวัง ดวงตาแดงก่ำเปล่งประกายแวววับขึ้นมาในทันใด
“เปล่าหรอก แต่เอ...เอาแบบนี้สิ เดี๋ยวอังจะไปช่วยตามหา เริ่มจากห้องของเธอก่อนเลยดีมั้ย แต่ถ้ายังไม่เจอ...เราค่อยลงไปช่วยตามหากันอีกที” อังศุมาลินเริ่มแผนการที่จะส่งเนื้อชั้นดีเข้าปากเสือโหยของบรรดาเสี่ย ๆ ทั้งสามคนที่จะพาตัวเธอไปประเคนให้ถึงที่ แล้วเวลาที่รอคอยก็มาถึง เมื่อจู่ๆ หยาดพิรุณก็เดินเข้ามาติดกับเอาเสียง่ายๆ ราวกับปอกกล้วยเข้าปาก
"ขอบคุณนะคะ แต่ว่าฉันไม่อยากรบกวน เชิญคุณอังพักผ่อนตามสบายเถอะค่ะ" หยาดพิรุณรีบปฏิเสธออกไป แม้ว่าจะต้องการผู้ช่วยในการตามตัวลูกชายของเธอกลับคืนมา แต่ทว่าปกติแล้วอังศุมาลินไม่ใช่คนที่ดูเป็นมิตรเสียเท่าไหร
