“ชู่ววว!!! เบาๆ หน่อยสิคุณ! ลูกพึ่งจะหลับไปเองนะ” เควิ่นยกนิ้วเรียวขึ้นมาแล้วปรามเธอด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา ทำให้หยาดพิรุณรู้ตัวแล้วค่อยๆ ลดเสียงลง
“อย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะ ตอบฉันมาว่าคุณเอาอะไรให้แกกิน ถึงพาแกมาที่นี่ได้ คุณวางยานอนหลับแกใช่มั้ย ตั้งใจเอาตัวแกมาซ่อนไว้ใช่มั้ย ทำแบบนี้ทำไม คิดจะปั่นหัวฉันเหรอ! คุณรู้หรือเปล่าว่าฉันรู้สึกยังไงตอนที่ลูกหายไป คุณทำแบบนี้ได้ยังไง! ทำแบบนี้ได้ยังไง!” หยาดพิรุณขึ้นเสียง ไม่แม้จะรับฟังคำอธิบายใดๆ ทั้งนั้น ปราดเข้าไปทุบอกชกตีที่แผงอกแกร่งด้วยความโมโหอย่างสุดขีด โดยที่อีกฝ่ายได้แต่ยืนนิ่ง เป็นที่รองรับอารมณ์ให้กับเธอด้วยความเต็มอกเต็มใจ
“ทำให้พอนะ แล้วก็ค่อยๆ ตั้งสติ ใจเย็นๆ” เสียงทุ้มพูดออกมาอย่างแผ่วเบา ทำให้อีกฝ่ายค่อยๆ สงบลงด้วยท่าทีที่ยังคงฉุนเฉียวอยู่
“นี่...ผมเป็นพ่อ ผมไม่ทำร้ายลูกแน่ คุณก็รู้...คุณรู้ดี” เควิ่นแย้งด้วยท่าทีที่ดูราบเรียบ แล้
