“ไม่ฮะ ฟังผู้ใหญ่ทะเลาะกัน เด็กๆ จะรู้สึกไม่ดีฮะ” ไอคิโด้ตอบกลับอย่างเข้าใจ
“แล้วคิโด้ยังอยากได้ครอบครัวที่มีพ่อแม่ลูก แต่ไม่ได้มีความรักและความเข้าใจกันอยู่มั้ยฮะ”
“ไม่อยากแล้วฮะ ผมชอบให้ครอบครัวอบอุ่นมีคุณตา คุณยาย หม่ามี๊ แล้วก็มีผมฮะ"
"ถ้างั้นก็แปลว่าคิโด้ ไม่จำเป็นต้องมีพ่อด้วยแล้วใช่มั้ยครับ"
"จำเป็นสิฮะ ผมอยากมีพ่อเพิ่มขึ้นมาอีกคนด้วยฮะ ครอบครัวของเราจะได้สมบูรณ์แบบ” หยาดพิรุณงุนงง เพราะดูเหมือนว่าเจ้าลูกชายตัวน้อย จะไม่เข้าใจในสิ่งที่เธอพูดมาทั้งหมด
“ผมอยากให้คุณอาเควิ่นมาเป็นพ่อของผมด้วย จะได้มั้ยฮะ ได้มั้ยฮะหม่ามี๊ ได้มั้ยฮะ!” ไอคิโด้เอ่ยถามพลางเขย่าเรียวแขนผู้เป็นแม่อย่างคะยั้ยคะยอ ด้วยสีหน้าและแววตาที่จริงจังอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เธอได้แต่นิ่งเงียบไม่รู้จะตอบออกไปยังไง สองมือบางดึงร่างน้อยๆ เข้ามาสวมกอดอย่างแนบแน่น เพื่อชดเชยในสิ่งที่เจ้าตัวเล็กต้องขาดหายไป แม้ว่ามันจะทดแท
