“มีเวลาเหลืออยู่ ไปกินข้าวกันไหม” พี่ไคล์เอ่ยชวนฉันด้วยรอยยิ้ม ตอนนี้เป็นเวลาเกือบเที่ยงแล้ว ฉันที่ตื่นแต่เช้ายังไม่ได้กินอะไรก็หิวแล้วเหมือนกันเลยตกลงพากันไปกินอาหารก่อน พี่ไคล์ให้ฉันเลือกร้านซึ่งฉันก็เลือกร้านราเมงเพราะไม่ได้กินราเมงมานานแล้ว
ฉันตาเป็นประกายกับราเมงชามโตตรงหน้าพี่ไคล์มองฉันยิ้ม ๆ ฉันเลยพยายามเก็บสีหน้าด้วยความอาย เราสองคนนั่งทานกันอยู่นานเพราะราเมงมันชามใหญ่มาก แน่นอนว่าช่วงเที่ยงถึงบ่ายคนในห้างจะเยอะมากและที่นั่งของเราก็เป็นที่นั่งติดริมทางเดิน สาว ๆ มองพี่ไคล์ตาเป็นมัน ก็นะ พี่เขาก็หล่อจริง ๆ นั่นแหละ
“พี่ไคล์หนูขอเลขบัญชีหน่อย จะโอนตังให้” มัวแต่กินเพลินจนลืมจ่ายตังคืนพี่ไคล์แล้วเนี่ย
“นี่ครับ โอนมาแค่ 3 พันก็พอ” ฉันชะงักไปทันทีกับคำพูดของพี่ไคล์
“คะ? 3 พันได้ยังไง หนูต้องโอนให้พี่หนึ่งหมื่นหนึ่งพันห้าร้อยนะ” ฉันบอกไป
“ไม่เป็นไรครับ โอนมาแค่นั้นแหละ เรายังเด็กอยู
