เช้าวันต่อมา แสงแดดสอดส่องเข้ามาในห้องนอนสมัยเด็กของสายฟ้า น้ำฝนขยับตัวตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกระบมเล็กน้อยที่กึ่งกลางกาย ร่องรอยจากบทรักอันเร่าร้อนเมื่อคืนยังคงเด่นชัดอยู่บนผิวขาวเนียน เธอรีบลุกขึ้นจัดการตัวเองและสวมชุดสุภาพเพื่อลงไปพบครอบครัวของเขา
บรรยากาศที่โต๊ะอาหารเช้า
ที่ห้องอาหาร คุณพ่อคุณแม่ของสายฟ้าและขุนเขานั่งรออยู่พร้อมหน้า กลิ่นหอมของข้าวต้มกุ้งและกาแฟอบอวลไปทั่ว สายฟ้าเดินโอบเอวน้ำฝนเข้ามาที่โต๊ะอาหารด้วยสีหน้าสดใส
"อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณพ่อคุณแม่" น้ำฝนยกมือไหว้พร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจ
"อรุณสวัสดิ์จ๊ะหนูฝน มาลูกมา นั่งข้างแม่นี่มา" คุณแม่เอ่ยทักทายอย่างเอ็นดู "เมื่อคืนหลับสบายไหมลูก? ตาสายฟ้าแกล้งอะไรเราหรือเปล่า เห็นห้องเงียบๆ แต่แม่ว่าตาฟ้าน่าจะกวนเราทั้งคืนแน่ๆ"
คำถามของคุณแม่ทำให้น้ำฝนหน้าแดงแป๊ดจนถึงใบหู เธอเหลือบมองสายฟ้าที่นั่งทำหน้าตายอยู่ข้างๆ
"พี่ฟ้าไม่ได้กวนหรอ
