แรกรัก nc

บทที่ 3 พบกัน

กั้งขับรถมาจอดหน้าบ้านที่ให้พี่อ้อยมาดูเมื่อวาน เธอเดินดูบ้านอย่างพึงพอใจแต่ก็หนักใจเรื่องค่าเช่าบ้าน เธอเปิดประตูรั้วบ้านเข้าไปแล้วยืนอยู่หน้าศาลพระภูมิ กั้งพนมมือไหว้ด้วยใจจดจ่อ 'ท่านพระภูมิ เจ้าที่เจ้าทางเจ้าขา ลูกหมดหนทางแล้ว ไม่รู้จะไปทางไหน ลูกอยากให้พ่ออยู่กับลูกต่ออีกซักหน่อย ลูกอยากหาบ้านให้พ่ออยู่พักฟื้นร่างกาย ที่นี่เหมาะสำหรับการอยู่พักฟื้นมาก แต่ลูกไม่รู้ว่าเจ้าของบ้านจะยินยอมให้ลูกเช่าในราคาถูกหรือไม่ ลูกขอท่านช่วยดลจิตดลใจเจ้าของบ้านให้ปล่อยเช่าในราคาถูกด้วยนะเจ้าค่ะ' ' ทุกวันพระลูกจะตั้งอาหารถวายค่ะ ' กั้งบอกกล่าวกับท่านเจ้าที่สองข้างแก้มมีน้ำใสๆไหลริน เธอรีบเอามือเช็ดน้ำตาไม่ให้ใครเห็น แล้วเดินกลับไปที่รถเปิดประตูให้บิดาที่นั่งด้านหน้าและมารดาที่นั่งด้านหลัง

พ่อของกั้งยังเดินมากไม่ได้เพราะเพิ่งผ่าตัดสมองมาต้องนอนติดเตียงอยู่เป็นเดือน พอผ่าตัดทำกายภาพจนกลับมาเดินได้ก็ต้องเข้าโรงพยาบาลอีกเพราะเป็นถุงลมโป่งพอง และมะเร็งต่อมน้ำเหลืองจนคนไข้ท้อไม่อยากรักษา แต่ลูกๆอยากให้พ่อหายจึงพยายามให้พ่อไปรับการรักษา กั้งรู้อยู่เต็มอกว่าพ่อไม่รอดแน่แล้วแต่ก็อยากตามใจพ่อ ลองยาของแผนไทยดู เผื่อพ่ออยู่ได้อีกสักหน่อย แต่ถ้าให้เข้าโรงพยาบาลบ่อยๆเกร็งว่าเดือนเดียวก็ไม่รอดแล้ว

ติณนอนเล่นอยู่ใต้ต้นไม้ซึ่งเขาผูกเปลยวนไว้ เขาชอบมานอนเล่นที่นี่เพราะลมเย็นอากาศไม่ร้อนมากข้างเปลมีท่อนไม้ที่เขาตัดไว้สำรับเป็นโต๊ะวางของไม่ใหญ่นัก 'ใครขับรถมาหน้าบ้าน' ติณบ่นพึมพำกับตัวเอง เขาลุกขึ้นนั่งในเปลแล้วชะเง้อคอมองออกไปหน้าบ้าน เขาเห็นกั้งเปิดประตูรั้วเข้ามาในบ้านแล้วยืนไหว้อยู่ที่ศาลพระภูมิ เขาชะงักไปเมื่อเห็นสีหน้าที่เหน็ดเหนื่อยและแววตาเศร้าสร้อยเหมือนคนแบกโลกไว้ทั้งใบ ผมหยักโศกที่ไม่ได้รัดให้เรียบร้อยเมื่อต้องกับแสงแดดเป็นสีน้ำตาลชวนมอง ตากลมโตรับกับใบหน้า จมูกเชิดรั้นนิด ๆ ถึงเธอจะผิวคล้ำสักหน่อยแต่เรียวปากกลับเป็นสีชมพูระเรื่อ รูปร่างเธอมีส่วนเว้าส่วนโค้งที่ดูดีไม่มากและไม่น้อยไป เธอดูเซ็กซี่ในสายตาเขามาก เธอไม่ได้สวยจนต้องเหลียวหลังมามองซ้ำ แต่เธอน่ามองถึงแม้จะดูเศร้าแต่เขาก็ละสายตาไปจากเธอไม่ได้ เขาเห็นเธอยืนไหว้ศาลพระภูมิแล้วร้องไห้ 'เธอมีเรื่องทุกข์ใจอะไรกัน' ติณครุ่นคิดในใจ

แต็ก...แต็ก...แต็ก...เสียงรถมอไซต์พี่อ้อยวิ่งเข้ามาจอดที่หน้าบ้านติณข้างๆรถกั้ง "กั้ง...รอพี่ที่นี่นะเดี๋ยวพี่ไปหาคุณวิภาก่อน" "อ้าวพ่อกับแม่มาด้วยเหรอ" อ้อยเห็นพ่อกับแม่ในรถก็ร้องถามด้วยความตื่นเต้น " สวัสดีจ้าพ่อ...สวัสดีจ้าแม่....เดี๋ยวหนูมานะไปหาเจ้าของบ้านก่อน" อ้อยบอกทั้งสามคนก่อนจะขับรถออกไป

พ่อกับแม่รับไหว้อ้อยแทบไม่ทันกล่าวสวัสดีไม่ทันจบอ้อยก็ขับรถออกไปแล้ว แม่อมยิ้มกับเพื่อนลูกสาวที่มาไวไปไว

ต๊ะพอได้ยินว่าพี่อ้อยจะไปหาคุณแม่เค้าก็นึกออกทันที เมื่อวานคุณแม่บอกมีคนมาขอเช่าบ้านของเขา เขาโวยวายใส่คุณแม่ยกใหญ่ จะเอาบ้านที่เขาอยู่ไปให้คนอื่นได้งัยเขาไม่ยอมหลอก แต่ตอนนี้เขาจะยอมแล้ว คิดได้ดังนั้นมุมปากต๊ะก็ยกสูงขึ้นสายตาเจ้าเลห์และสมองของเขากำลังวางแผนบางอย่าง

"อัลโหล...คุณแม่ครับ..ต๊ะนะครับ"

"จ้าว่างัยลูก.."

"คุณอ้อยไปถึงบ้านหรือยังครับ"

"ยังจ๊ะ..ต๊ะเปลี่ยนใจแล้วใช่มั้ยลูก... ญาติอ้อยเค้าน่าสงสารนะลูก...แบ่งสักชั้นก็ได้นี่ บ้านเราก็ออกกว้างขวางกลับมานอนที่บ้านก็ได้" คุณวิภาพยายามโน้มน้าวบุตรชายให้เปลี่ยนใจ

"ผมเปลี่ยนใจให้เค้าเช่าแล้วครับ แต่ต้องทำตามเงื่อนไขของผมนะครับ"

"ได้จ๊ะเดี๋ยวแม่จะบอกอ้อยให้นะ" คุณวิภาตอบกลับด้วยความยินดีน้ำเสียงจึงสดใสขึ้น เธอได้ฟังเรื่องราวที่อ้อยเล่าถึงครอบครัวของกั้งให้ฟังก็รู้สึกสงสารกั้งจับใจ ในใจอยากช่วยเหลือสามพ่อแม่ลูก