***
“Olmadı bak babam, annen o kadar un koymuyordu sanki,” dedi Ahmet, Canfeza'nın elindeki un dolu kaseye bakarken. Canan’ın Oğuzhan’ı sağlık ocağına götürme boşluğunda, baba-kız kek yapmaya karar vermişti. Hani yapmasalar herkesin sağlığı için daha iyiydi ama girmişlerdi bir kere; bu işe baş koymuşlardı, o kek yapılacaktı.
Canfeza itiraz edip koca bir kase unu harcın içine doldurdu. Bu noktaya kadar her şey iyiydi; ta ki Ahmet mikserin tuşuna basıp birikmiş unu çırpana kadar… Un bir anda sıçrayıp baba ve kızı beyaza buladı, mutfak bir anda duman altı oldu.
“Eyvah babacığım, ne yaptın?”
“Kız ben ne bileyim böyle olacağını! Ee, ne yapacağız şimdi?”
“Babacığım, ilk buraları silelim, annem sonra çok kızıyor. Sonra da seni yıkayalım, hayalet gibi oldun.”
“Sen kendine bak bacaksız! Babay
