***
“Ay Ömer, kız gitti kız!” diye bağırdı Melis. Ömer, elinden çay bardağını bırakmadan hırçın dalgalarını savuran denize doğru koştu. Çayının kıtlama şekeri, kızı Güneş paytak adımları ile geldikleri sahil kıyısında denize adımlıyordu. Bütün Mangalcı timi ailecek vakit geçirmeye gelmişlerdi.
“Gurban olduğum sen nere gidirsen? Poyraz, Rüzgar lan nerdesiz? Bacınıza niye bakmirsiz!” diye tek eliyle Güneş’i tutup diğer elindeki çayını da içmeyi ihmal etmedi.
“Tiryaki, çayı bıraksaydın bari!” diye Ahmet bağırdı. Ömer ise çayını bir damla ziyan etmeden kumlara bata çıka geldi yanlarına.
“Gardaş neydim? Çayımı nere koysaydım? Gızım gidirdi, bardak elimde kaldı,” dedi Ömer bir yudum daha çayından alırken. Güneş, iki yaşlarında küçük adımlarla girmediği köşe bucak kalmıyordu; özellikle birbir
