เช้าวันต่อมา
บ้านทั้งหลังเงียบผิดปกติ
ไม่มีเสียงช้อนกระทบจาน
ไม่มีเสียงฝีเท้าของใครบางคนที่เคยเดินลงมาทุกเช้า
ธันวาเดินลงบันได
สายตากวาดมองรอบ ๆ อย่างเคยชิน
ก่อนจะหยุดเล็กน้อย
“ลลิน”
เขาเรียก
ไม่มีเสียงตอบ
“ลลิน”
เงียบ…
แม่บ้านเดินออกมาจากครัว
“คุณลลินออกไปตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ”
ธันวาขมวดคิ้ว
“ไปทำงาน?”
“ค่ะ”
เขาพยักหน้าเล็กน้อย
ไม่ได้ถามอะไรต่อ
ก็แค่ไปทำงาน
เดี๋ยวก็กลับ
—
“วา”
เสียงของแพรวาดังขึ้น
เธอเดินลงมาจากชั้นบน
ในชุดเรียบร้อยเหมือนจะออกไปข้างนอก
“วันนี้คุณว่างไหมคะ”
“มีอะไร”
“ฉันอยากไปทำธุระนิดหน่อย” เธอยิ้ม “คนเดียวมันเหงา”
ธันวาหยิบกุญแจรถขึ้นมา
“ไปสิ”
คำตอบนั้นง่าย
ไม่ต้องคิด
แพรวยิ้มกว้าง
“ขอบคุณนะคะ”
—
ระหว่างทาง
รถเคลื่อนตัวไปตามถนน
เพลงเบา ๆ ดังคลอ
แพรวานั่งข้างเขา
สายตามองออกไปนอกหน้าต่าง
“เหมือนเมื่อก่อนเลยนะคะ”
เธอพูดขึ้น
“อะไร”
“ต
