เช้าในห้องพักผู้ป่วย แสงแดดอ่อน ๆ ลอดผ่านผ้าม่านสีซีด ตกกระทบลงบนปลายเตียงเป็นเส้นบาง ๆ
ลลินขยับตัวเล็กน้อย เปลือกตาค่อย ๆ เปิดขึ้น ภาพแรกที่เห็นคือเขา
ธันวานอนอยู่ไม่ไกล
ศีรษะเอนพิงหมอน
ลมหายใจสม่ำเสมอ
ใกล้
ใกล้เกินกว่าที่เธอเคยยอมให้เขาอยู่ในช่วงที่ผ่านมา
หัวใจเธอเต้น
ช้า ๆ
แต่หนัก
เธอขยับตัวจะลุก
แต่เสียงเขาก็ดังขึ้นก่อน
“ตื่นแล้วเหรอ”
ลลินชะงัก
ธันวาลืมตา
มองเธอ
สายตายังง่วงนิด ๆ
แต่…อ่อนลงกว่าทุกครั้ง
“ค่ะ”
เสียงเธอเบา
เงียบ
มีแค่เสียงเครื่องวัดชีพจร
ดังเป็นจังหวะ
ลลินลุกขึ้น
“คุณเป็นยังไงบ้าง”
“ดีขึ้นแล้วครับ”
เขาขยับนั่ง
แต่เหมือนจะเจ็บ
ลลินรีบขยับเข้าไป
“ระวังสิคะ”
มือเธอแตะที่แขนเขา
เบา
แต่ความรู้สึก
ชัด
ทั้งสองหยุด
ในระยะที่ใกล้เกินไป
ลมหายใจของกันและกัน
แทบจะสัมผัส
ลลินรู้ตัว
แต่ไม่ได้ถอยทันที
สายตาเธอเผลอไล่ไปตามใบหน้าของเขา
คิ้ว
ดวงตา
