ค่ำวันนั้น
บ้านหลังใหญ่ยังคงสว่าง
แต่บรรยากาศ…ว่างเปล่า
ธันวานั่งอยู่บนโซฟา
สายตาจ้องไปที่โทรศัพท์
หน้าจอ…ไม่มีอะไรใหม่
ไม่มีข้อความ
ไม่มีสายเรียกเข้า
ไม่มีเธอ
เขากดล็อกหน้าจอ
แล้วเปิดอีกครั้ง
เหมือนหวังว่าอะไรบางอย่างจะเปลี่ยน
แต่ก็ไม่มี
“…”
เขากำโทรศัพท์แน่น
—
“วา”
เสียงหนึ่งดังขึ้น
แพรวาเดินเข้ามา
ถือแก้วน้ำ
“คุณนั่งนิ่งแบบนี้มานานแล้วนะคะ”
“ก็เรื่องของผม”
เขาตอบสั้น
แพรวายิ้มบาง
“เกี่ยวกับคุณลลินใช่ไหมคะ”
เงียบ
“ฉันบอกแล้วไงคะ…เธอแค่ทำเป็นงอน เดี๋ยวก็กลับมา”
คำพูดนั้น…
ทำให้เขาขมวดคิ้ว
“เธอไม่ใช่แบบนั้น”
เขาพูดออกมา
โดยไม่รู้ตัว
แพรวาชะงัก
“คุณแน่ใจเหรอคะ”
“…”
“ผู้หญิงแบบเธอ…รักคุณขนาดนั้น ยังไงก็ไม่ไปไหนหรอกค่ะ”
เงียบ
ธันวานิ่ง
เพราะคำพูดนั้น…
มันเคยจริง
แต่ตอนนี้…
เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้ว
—
วันถัดมา
บริษัท
ลลินกำลังนั่งทำงาน
“วันนี้ไปกินข้าวท
