เช้าวันถัดมา ลลินกำลังเตรียมตัวออกไปทำงาน ห้องเช่าขนาดเล็ก
เงียบ…แต่สบาย ไม่มีเสียงใคร ไม่มีสายตาใคร ไม่มีความอึดอัด เธอมองตัวเองในกระจกแล้วสูดหายใจลึก
“วันนี้ต้องดี”เธอพูดกับตัวเองเบา ๆก่อนจะหยิบกระเป๋าเดินออกจากห้อง...
หน้าตึก..ลลินเดินลงมา แต่ทันทีที่เธอก้าวออกไป รถคันคุ้นเคย…จอดอยู่
เธอชะงัก ธันวา.. เขายืนพิงรถและสายตาจ้องมาที่เธอ
“คุณมาทำไมคะ”เธอถามทันที
“ขึ้นรถ”คำสั่งเหมือนเดิม
“ไม่ค่ะ”ลลินขมวดคิ้ว
“ผมบอกให้ขึ้น”
“ฉันบอกว่าไม่”
เงียบ สายตาทั้งสองปะทะกันอย่างดุเดือด
“ผมจะไปส่ง”ธันวาก้าวเข้ามาใกล้เธอเรื่อยๆ
“ไม่จำเป็นค่ะ”
“ผมจะไปส่ง”
“ฉันมีขา ฉันไปเองได้”
“ลลิน”
เสียงเขาเริ่มเข้ม
“อย่าดื้อ”
“ฉันไม่ได้ดื้อค่ะ”
เธอมองเขาตรง ๆ
“ฉันแค่ไม่อยากไปกับคุณ”
คำพูดนั้น…แทงตรงกลางใจ
“คุณจะไปกับมัน?”
คำถามหลุดออกมา
ลลินชะงักเล็กน้อย
ก่อนจะตอบ
“มันไม่เกี่ยวกับคุณ”
“ผมถาม”
