เช้าวันนั้น
ลลินตื่นขึ้นมาพร้อมความว่างเปล่าที่ชัดเจนกว่าเดิม
มันไม่ใช่ความเงียบธรรมดา
แต่เป็นความเงียบที่เหมือนมีอะไรบางอย่าง “หายไปจากชีวิตจริง ๆ”
ไม่มีข้อความ
ไม่มีใครรอ
ไม่มีอะไรที่ทำให้เธอรู้สึกว่า “มีใครอยู่”
เธอใช้ชีวิตตามปกติ
แต่งตัว
ออกจากห้อง
ไปทำงาน
แต่ทุกอย่าง
มันเบาเกินไป
เหมือนไม่มีน้ำหนักของใครบางคนอยู่ในนั้นอีกแล้ว
ที่บริษัท
ลลินพยายามโฟกัสกับงาน
แต่ทำไม่ได้
สายตาเธอเผลอมองโทรศัพท์บ่อยครั้ง
ว่าง
เธอหัวเราะเบา ๆ
“…แบบนี้แหละดีแล้ว”
เหมือนกำลังบอกตัวเอง
แต่ในอก
มันกลับไม่เชื่อ
ช่วงบ่าย
มีพนักงานส่งของมาที่โต๊ะเธอ
“ของคุณลลินครับ”
เธอขมวดคิ้ว
“อีกแล้วเหรอ…”
กล่องเล็ก
เธอเปิด
ข้างใน
เป็นแฟ้มเอกสาร
เรียงอย่างเรียบร้อย
พร้อมโน้ต
“งานที่คุณบ่นว่ายุ่ง ผมช่วยจัดไว้แล้ว เผื่อจะเบาขึ้น”
ลลินนิ่ง
นิ้วเธอไล่ไปตามตัวอักษร
“เขา…ยังทำแบบนี้อยู่”
หัวใจ
