หลังจากวันนั้น
ธันวา…ไม่หายไป
เขาไม่ได้มาครั้งเดียวแล้วเลิก
ไม่ได้ง้อแบบชั่ววูบเหมือนที่ผ่านมา
แต่เขา…
มาทุกวัน
รุ่งเช้าลลินเดินเข้าบริษัท
ที่โต๊ะทำงานของเธอ
มีอาหารเช้าวางอยู่เหมือนเดิม
พร้อมโน้ตสั้น ๆ
“วันนี้อย่าลืมกินก่อนประชุม”
เธอมองนิ่ง
มือหยิบโน้ตขึ้นมาก่อนจะวางลง
“เขาอีกแล้วเหรอครับ”
นทีถาม
ลลินพยักหน้าเบา ๆ
“คุณจะโอเคไหมครับ”
“โอเคค่ะ”
เธอตอบ
แต่คำว่า โอเค
มันเริ่มไม่เหมือนเดิม
เธอเปิดกล่องอาหารกินช้า ๆ
“คุณไม่ทิ้งแล้วนะครับ”
นทีพูดเบา ๆ
ลลินชะงักก่อนจะยิ้มบาง
“ของกินค่ะ จะทิ้งทำไม”
คำตอบธรรมดา
แต่เขารู้
ว่ามันไม่ใช่แค่นั้น
ช่วงบ่ายฝนตกหนัก
ลลินยืนอยู่หน้าตึกมองสายฝน
“เดี๋ยวผมไปเอารถนะครับ”
นทีพูด
“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเรียกแท็กซี่ได้”
“ฝนแบบนี้เรียกยากนะครับ”
“ฉันรอได้ค่ะ”
นทีกำลังจะพูดต่อ
แต่
“ขึ้นรถ”
เสียงหนึ่งดังขึ้น
ทั้งสองหันไป
ธันวายืนถือ
