เช้าวันนั้น ลลินตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกบางอย่างที่เธออธิบายไม่ถูก
ไม่ใช่ความหนักอึ้งเหมือนวันที่ผ่านมา
ไม่ใช่ความว่างเปล่าที่เคยกัดกินหัวใจ
แต่มันเหมือนมีอะไรบางอย่าง…ค่อย ๆ เคลื่อนไหวอยู่ลึก ๆ ข้างใน
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู
ไม่มีข้อความ
แต่แปลกที่เธอกลับ “รู้”ว่าเขาจะมา
เมื่อเธอเดินลงมาถึงหน้าหอ
รถคันคุ้นเคยจอดอยู่ตรงเดิม
ธันวายืนพิงรถ
ในมือมีแก้วกาแฟสองแก้ว
ภาพเดิม ๆ
แต่ความรู้สึก…ไม่เหมือนเดิม
“เช้า”
เขาเอ่ยเสียงเรียบ
“ค่ะ”
เธอตอบสั้น
เขายื่นแก้วกาแฟให้
“หวานน้อย”
ลลินรับมา สายตาเธอทอดผ่านหน้าเขาเพียงครู่เดียว ก่อนจะหลบ
“คุณไม่ต้องจำก็ได้”
“ผมอยากจำ”
คำตอบนั้นเรียบง่าย
ไม่มีคำอธิบายเพิ่มเติม
แต่กลับหนักแน่นอย่างประหลาด
เธอขึ้นรถ
ไม่มีบทสนทนา
มีเพียงเสียงเครื่องยนต์เบา ๆ และลมหายใจที่ไม่สม่ำเสมอของทั้งสองคน
แต่ครั้งนี้…มันไม่อึดอัด
แค่…เงียบ
เมื่อรถจอดที่ห
