หลังจากคืนนั้นลลินคิดว่าตัวเองจะนอนหลับยาก
แต่กลับกัน…
เธอหลับลึกกว่าที่เคย
เหมือนบางอย่างในใจที่เคยตึง
มันถูกคลายออก…เงียบ ๆ
รุ่งเช้าเช้า เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น
ลลินลืมตา
หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู
“ฝนยังไม่หยุด อากาศเย็น ใส่เสื้อหนา ๆ ด้วย”
ไม่มีคำลงท้าย
ไม่มีชื่อ
แต่เธอรู้ว่าเป็นใคร
เธอนิ่งมองข้อความนั้น
นานกว่าปกติ
ก่อนจะ…
วางโทรศัพท์ลง
ไม่ได้ตอบ
แต่ก็…ไม่ได้เมิน
หน้าหอ
รถคันเดิม
เขายืนอยู่ตรงเดิม
แต่วันนี้…
มีร่ม
ลลินเดินออกมา
สายตาเธอเผลอมองเขา…นานขึ้นอีกนิด
“เช้า”
เขาพูด
“ค่ะ”
วันนี้
เขาไม่ได้ยื่นกาแฟให้ทันที
แต่เปิดประตูรถให้ก่อน
รายละเอียดเล็ก ๆที่เปลี่ยนไป
เธอนั่งลง
แล้วเขาถึงยื่นแก้วให้
“ไม่ร้อนมาก”
ลลินรับ
“…ขอบคุณค่ะ”
คำว่า “ขอบคุณ”จากเธอทำให้เขาชะงักไปนิดหนึ่ง
ก่อนจะพยักหน้า
รถเริ่มเคลื่อนตัว
“เมื่อคืน…”
เธอพูดขึ้น
เสียงเบา
ธันวาหันมามอง
“
