หลังจากวันนั้นทุกอย่างค่อย ๆ กลับมาเป็น “ความเคยชินใหม่”
ธันวายังคงมารับ
ยังคงรอ
ยังคงอยู่
ไม่เร่ง
ไม่กดดัน
แค่…ไม่หายไป
ลลินเองก็เริ่ม “ปล่อยให้เขาอยู่”
โดยไม่ได้ผลักไสเหมือนก่อน
ไม่ได้ถาม
ไม่ได้ไล่
แต่ก็ยัง…ไม่เรียกเขากลับมา
เช้าวันหนึ่งท้องฟ้าใสผิดปกติ
แดดอ่อน ๆ ส่องผ่านม่าน
ลลินยืนเลือกเสื้อผ้า
ก่อนจะหยิบเสื้อสีอ่อนที่เธอไม่ค่อยใส่
เธอชะงัก
มองมัน
“เขาเคยบอกว่าสีนี้…เหมาะกับฉัน”
เธอเม้มปาก
แล้วส่ายหัว
“คิดอะไรอยู่…”
แต่สุดท้าย
เธอก็ใส่มัน
หน้าหอ
ธันวายืนอยู่
เหมือนทุกวัน
แต่วันนี้
เขาชะงัก
สายตาเขามองเธอ…นานกว่าปกติ
…”
—
“มีอะไรคะ”
ลลินถาม
“…สวยดี”
คำชมสั้น ๆ
ไม่มีลูกเล่น
แต่จริง
ลลินหลบตา
“…ขอบคุณค่ะ”
หัวใจเธอ
เต้นแรงขึ้นนิดหนึ่ง
รถเคลื่อนตัว
วันนี้เงียบ
แต่ไม่ใช่ความเงียบแบบเดิม
มันมีบางอย่างลอยอยู่ระหว่างกัน
ช่วงบ่าย
ลลินทำงานจนดึก
เพร
