คืนนั้น ลลินนอนไม่หลับทั้งที่ร่างกายเหนื่อยล้า
แต่หัวใจกลับไม่ยอมสงบ
ภาพเดิมวนซ้ำ
ไหล่ของเขา
ความใกล้
สายตาที่สบกัน
และวินาทีนั้น…ที่เหมือนทุกอย่างจะเปลี่ยน
เธอพลิกตัวไปมา
“มันก็แค่…เผลอ”
เธอพึมพำ
เหมือนจะกล่อมตัวเอง
แต่ยิ่งคิด
หัวใจยิ่งเต้นแรง
เช้า
เธอใช้เวลานานกว่าปกติหน้ากระจก
ไม่ใช่เพราะอยากสวย
แต่เพราะไม่อยาก “เผลอรู้สึก”
หน้าหอ
เขาอยู่ที่เดิม
แต่วันนี้
ไม่มีคำทักทันที
ทั้งสองมองกัน
เพียงเสี้ยววินาที
“…เช้า”
ลลินพูดก่อน
“อืม”
เสียงเขาแผ่วกว่าปกติ
ทั้งคู่ขึ้นรถ
เงียบ
แต่เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วย “สิ่งที่ยังไม่ได้พูด”
“เมื่อคืน…”
ลลินเริ่ม
เขาหันมา
“…ขอโทษนะคะ”
“เรื่องอะไร”
“ที่…หลับ”
ธันวานิ่ง
“ไม่ต้องขอโทษ”
เงียบ
“ผมเต็มใจ”
คำตอบนั้น
ทำให้เธอพูดไม่ออก
วันนั้นผ่านไปช้า
มากกว่าทุกวัน
ทุกครั้งที่เธอเงยหน้า
เธอเหมือนยังรู้สึกถึงสายตาเขา
แม้เข
