หลังจากลลินลงจากรถความเงียบก็ทิ้งตัวลงทันที
เหมือนอากาศในรถ…ถูกดูดออกไป
ธันวายังไม่ขยับ
มือที่กำพวงมาลัยแน่นจนเส้นเอ็นปูด
“คุณยังไม่เปลี่ยนเลยนะคะ”
เสียงแพรวาดังขึ้น
นุ่ม
แต่แหลม
เขาไม่หันไปมอง
“มีอะไรก็พูดมา”
“คุณยังปล่อยให้เธอหนี”
คำพูดนั้น
ทำให้เขาหันขวับ
“อย่ามายุ่ง”
เสียงเขาเย็น
แพรวายิ้ม
“ฉันไม่ได้ยุ่ง ฉันแค่…เตือน”
“เรื่องของผม”
“งั้นคุณก็จัดการให้มันชัดสิคะ”
แพรวาขยับเข้ามาใกล้รถอีกนิด
“คุณจะเอายังไงกันแน่”
“ผมเลือกแล้ว”
คำตอบนั้น
เร็ว
แต่สายตาเขา…จริง
แพรวานิ่ง
ไปหนึ่งวินาที
“เลือกแล้ว?”
เธอหัวเราะเบา ๆ
“เลือกใครคะ”
ธันวาสบตาเธอตรงๆ
“ไม่ใช่คุณ”
คำตอบนั้นคม
แพรวาไม่ยิ้มแล้ว
“คุณแน่ใจเหรอ”
“อืม”
“ทั้งที่เธอยังไม่เอาคุณ?”
คำถามนั้นทำให้เขาชะงักเล็กน้อย
แต่แค่เสี้ยววินาที
“นั่นเรื่องของผม”
“น่าสงสารนะคะ”
แพรวาพูด
เสียงแผ่ว
“คุณกำลังวิ่งตามผู้
